Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα blogovision 2011. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα blogovision 2011. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011

1. EMA - Past Life Martyred Saints


Δε θα αναφερθώ στο μουσικό μέρος του ντεμπούτου της EMA. Αυτό είναι ήδη γνωστό και το έκανα νωρίτερα μέσα στη χρονιά. Φέτος έκλεισα τα 22. Περίεργη ηλικία. Τελειώνεις τη σχολή, η εφηβεία είναι πλέον παρελθόν και συνειδητοποιείς ότι απέχεις μόλις 8 χρόνια από τα 30. Ο χρόνος περνά πιο γρήγορα απ' ό,τι είχες συνηθίσει. Όπως θα έλεγε και ο Jeff Winger, μπαίνεις στο τελευταίο μέρος της ζωής σου, το οποίο όμως είναι και το καλύτερο. Γίνεσαι ανεξάρτητος, οι άλλοι έχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις από εσένα και οι πράξεις σου έχουν αντίκτυπο. Καλείσαι να γίνεις αυτό που θα είσαι για την υπόλοιπη ζωή σου. Πάντα είχες στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι θα ερχόταν αυτή η στιγμή, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Ειδικά μέσα στο συνεστραμμένο ελληνικό τοπίο των early 10's που η ελευθερία της επιλογής είναι μια πολυτέλεια του παρελθόντος και ο ρομαντισμός είναι τόσο ξεπερασμένος, όλη αυτή η μετάβαση είναι λίγο πιο δύσκολη. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, ο πιο εύκολος δρόμος είναι αυτός της παραίτησης. Πάντα βολεύει. Υπάρχει όμως και ο άλλος δρόμος. Να μην αλλάξεις εσύ αλλά να προσπαθήσεις να αλλάξεις όσα συμβαίνουν γύρω σου. Και αν αυτό φαίνεται πολύ ιδεαλιστικό, τότε να δοκιμάσεις να πετύχεις όντας ο εαυτός σου. Σε αυτήν την περίπτωση, η EMA ήταν η καλύτερη νέα φίλη που έκανα το 2011. Και είναι από αυτές τις φιλίες που νιώθεις τόσο οικεία μαζί τους που το πιο πιθανό είναι να καταλήξουν σε σχέσεις ζωής. Γιατί άσχετα από το που θα οδηγήσει αυτός ο δρόμος, αξίζει τον κόπο. "I'm just 22, I don't mind dying" η επωδός του 2011.

ΥΓ: Να ευχαριστήσω την Arte Fiasco που επιμένει σύγχρονα και μου έδωσε την ευκαιρία να παρακολουθήσω live το #1 της λίστας μου.


EMA - California


Previously on blogovision:
Αναρτήθηκε από 2 σχόλια:
Ετικέτες

Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

2. Björk - Biophilia


Η Björk είναι μια κατηγορία από μόνη της. Η αίσθηση της μελωδιάς που διαθέτει δεν έχει σχέση με τίποτε άλλο στη μουσική. Αυτή η ιδιαιτερότητά της υπήρξε ο λόγος να ξεχωρίσει, αλλά και να αναπτύξει πολλές αντιπάθειες. Στα 46 της χρόνια και μετά από ένα δίσκο που μάλλον αποτελεί τον αδύναμο κρίκο της δισκογραφίας της, δε διστάζει να πρωτοπορήσει δκοιμάζοντας κάτι εντελώς καινούριο. Δε θα αναφερθώ στα διάφορα apps του "Biophilia", καθότι ακόμη και αν αποτελούν τον τρόπο που θα βλέπουμε τη μουσική στο μέλλον, δεν έχουν καμία σχέση με το μουσικό περιεχόμενο. Είναι τόσο ανατρεπτική όμως η πορεία της Ισλανδής, που καταφέρνει και ξεπερνάει μουσικά το όλο πρότζεκτ του όγδοου δίσκου της. Ανακαλύπτει μελωδίες εκεί που δεν υπάρχουν. Μέσα σε ήχους κρυστάλλων, μέσα σε ήχους της φύσης, μέσα στη σιωπή. Στο τελικό αποτέλεσμα προσθέτει και λίγο drum 'n' bass αλά Aphex Twin, παραδίδοντας κάτι που παρά τα εξεζητημένα υλικά του είναι απόλυτα προσβάσιμο. Είναι σχεδόν αδύνατο να πεις αν η Björk με το "Biophilia" προσεγγίζει το μέλλον, είναι όμως πολύ εύκολο να αναφέρεις ότι είναι μια καλλιτέχνις που ποτέ δεν έμεινε στάσιμη και παίρνει το μεγαλύτερο ρίσκο της καριέρας της το οποίο της βγαίνει και με το παραπάνω. Κομμάτια όπως το 'Thunderbolt', το 'Crystalline' και το 'Mutual Core' δεν αποτελούν μόνο highlights του 2011, αλλά κορυφαίες στιγμές στην ανθολογία της Björk.


Björk - Thunderbolt (Live on Jools Holland)


Previously on blogovision:
Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011

3. St. Vincent - Strange Mercy


Η St. Vincent είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Όταν τη βλέπεις, σου δίνει την εντύπωση μιας κοπέλας με κλασική παιδεία που περνάει ατέλειωτες ώρες συνθέτοντας στο πιάνο. Στην πραγματικότητα όμως αγαπάει την κιθάρα και στις συναυλίες τη φέρνει στα όριά της. Στο "Strange Mercy" η κλασική της παιδεία συνδυάζεται αρμονικά με τις indie rock επιρροές της, και κάπως έτσι μας παραδίδει το αριστούργημα της καριέρας της. Από τη μία σε συνεπαίρνει με τις αιθέριες μελωδίες της και από την άλλη όταν αποφασίζει να φτάσει τη μουσική της στα άκρα σε συγκλονίζει. Ιδανικό παράδειγμα είναι το 'Surgeon'. Ξεκινάει με μια ήρεμη και γλυκιά μελωδιά για να αποδομηθεί σταδιακά σε σκληροπυρηνικό ebm. Η St. Vincent είναι μια μουσική ιδιοφυία που στον τρίτο της δίσκο ξέρει καλά πως να μετουσιώσει τις ιδέες της σε ήχους, και η σύγχρονη παραγωγή του 'Strange Mercy" συνδράμει ώστε να αναδειχθούν ξεκάθαρα. Το 'Year of the Tiger' είναι το ιδανικό κλείσιμο σε ένα δίσκο που επιστέγασε την κυριαρχία των γυναικών στο μουσικό 2011.


St. Vincent - Year of the Tiger (4AD Session)


Previously on blogovision:
Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

4. Girls - Father, Son, Holy Ghost


Οι Girls από το San Francisco έχουν καταφέρει βήμα-βήμα να εδραιώσουν το όνομά τους στην indie κοινότητα. Από το 2009 και το "Album" μέχρι το φετινό "Father, Son, Holy Ghost", κάθε χρονιά ξεπερνούν τον εαυτό τους. Ο δεύτερος δίσκος τους περιέχει όλα τα συστατικά ώστε μετά από χρόνια να θεωρείται κλασικός. Έχει πολλές και προφανείς επιρροές από μεγάλα συγκροτήματα περασμένων δεκαετιών, όταν όμως τον ακούσεις θα καταλάβεις αμέσως ότι τον έβγαλαν οι Girls. Έχει μακροσκελή κιθαριστικά σόλο, αλλά παρά το γεγονός ότι δεν είναι πλέον στη μόδα τα χρησιμοποιούν τόσο καλά, που στο τέλος θέλεις κι άλλα. Για το indie rock για τις μάζες του 'Honey Bunny', για τα 2 τελευταία λεπτά του 'Die' που θα έπρεπε να διαρκούν ως την αιωνιότητα, για την κραυγή απόγνωσης του 'My Ma', για την τραυματική περιπλάνηση του 'Vomit', για τη γλυκιά παραίσθηση του 'Just A Song' και για το καθαρτικό σόλο του 'Forgiveness', οι Girls είναι η κορυφαία σύγχρονη μπάντα στον πλανήτη indie rock.


Girls - My Ma (Live)


Previously on blogovision:
Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011

5. John Maus - We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves


Ο John Maus είναι ο ορισμός του ενδιαφέροντα τύπου. Είναι καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας, αγαπάει όμως να πειραματίζεται με τη μουσική και στον ελεύθερο χρόνο του να χτυπιέται στις συναυλίες του σαν να μην υπάρχει αύριο. Το "We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves" είναι καταρχάς ο καλύτερος τίτλος δίσκου για το 2011. Έπειτα, η ρετρό synthpop του είναι τόσο πειστική, που μπορεί από μόνη της να επαναφέρει στη μόδα ο,τιδήποτε vintage. Στο μυαλό του John Maus η synthpop είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το post-punk, και αυτό είναι εμφανές στο εφέ αλά Ian Curtis που προσπαθεί να προσδώσει στα φωνητικά. Η μουσική του "We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves" είναι διαχρονική. Θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει το 1980, ακούγεται όμως εξίσου φρέσκια το 2011. Εγκεφαλική, αλλά με μια ξεχασμένη για χρόνια μελαγχολία να ξεχειλίζει, σε προτρέπει να σκοτώσεις τον cop inside.


John Maus - Believer


Previously on blogovision:
Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2011

6. Atlas Sound - Parallax


Ο Bradford Cox είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους σύγχρονους μουσικούς και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Σαν να μην έφτανε αυτό, τα τελευταία χρόνια διανύει και περίοδο εξαιρετικής φόρμας. Όχι μόνο παρέδωσε πέρυσι τον πιο ολοκληρωμένο δίσκο των Deerhunter, αλλά δεν επαναπαύτηκε ούτε λεπτό και φέτος κυκλοφόρησε δίσκο με το προσωπικό του όχημα, τους Atlas Sound. Το "Parallax" είναι ένας δίσκος που απευθύνεται στη φαντασία σου. Η αίσθηση της μελωδίας που έχει ο Cox είναι μοναδική. Παρά όμως την ιδιαιτερότητά της, είναι πέρα για πέρα εθιστική. Δε μπορώ να φανταστώ πως γίνεται να μην κολλήσεις με τα πολλαπλά στρώματα μελωδίας σε κομμάτια όπως το 'Te Amo'. Σε σύγκριση με τους Deerhunter, οι Atlas Sound εξερευνούν τον κόσμο των ονείρων. Οι ήχοι του "Parallax" αντιστοιχούν στο απόλυτο σημείο νάρκωσης, ακριβώς εκεί που τα όνειρα ξεκινούν το σχηματισμό τους. Οι Atlas Sound δεν είναι ένας απλός δορυφόρος στο σύμπαν των Deerhunter, αλλά ο Cox τους αντιμετωπίζει ως ισότιμο μέλος. Το "Parallax" δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από το "Halcyon Digest", και ο μόνος παράγοντας που το κράτησε στην αφάνεια είναι το όνομα κάτω από το οποίο κυκλοφόρησε. Βαθιά υπόκλιση.


Atlas Sound - Te Amo (Live on KEXP)


Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011

7. Real Estate - Days


Οι Real Estate είναι ωραία μπάντα. Και δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να διαφωνεί με αυτόν το χαρακτηρισμό, είτε του αρέσουν είτε όχι. Στο σύμπαν τους δεν υπάρχει τίποτα που να δημιουργεί στρες και κανένα πρόβλημα δεν είναι τόσο σημαντικό ώστε να σου χαλάσει τη διάθεση. Έχουν καλοκαιρινά vibes, το lo-fi τους όμως είναι αρκετά μυαλωμένο. Το "Days" είναι ο δίσκος που θα βάλεις να ακούσεις όταν αποφασίσεις ότι βαρέθηκες τη ρουτίνα της καθημερινότητας και αναζητήσεις την περιπέτεια σε κάτι καινούριο. Οι Real Estate έχουν τις σωστές επιρροές για να κυκλοφορήσουν κάτι σύγχρονο, που μπορεί να οριστεί ως το καλύτερο indie rock εν έτει 2011. Το μόνο που μπορείς να πεις για το 'Green Aisles' είναι ότι αιχμαλωτίζει την ομορφιά της ζωής.


Real Estate - Green Aisles (Live at Insound Studio Sessions)


Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011

8. Feist - Metals


Αν όλες οι νέες indie κοπέλες που κάνουν σήμερα επιτυχία στο χώρο της μουσικής κατέθεταν 1 ευρώ στο λογαριασμό της βασικής επιρροής τους, τότε η Feist θα ήταν πλούσια. Ο τέταρτος δίσκος της Καναδής δε διαθέτει τη διεισδυτικότητα σε μαζικά ακροατήρια του "Reminder", έχει όμως κάτι το οποίο θεωρώ σημαντικότερο. Είναι ο πιο προσωπικός της δίσκος. Με κάθε σύνθεση μοιάζει να ξορκίζει δαίμονες του παρελθόντος. Δεν είναι ένας δίσκος που θα παίξεις σε πάρτυ ή που θα ακούσεις το δρόμο. Ενδείκνυται για μοναχικές ακροάσεις. Με χαμηλωμένα τα φώτα, παρέα με λίγο αλκοόλ και τότε η φωνή της σύγχρονης πρωθιέρειας του indie μετατρέπεται στη συντροφιά με τη μεγαλύτερη κατανόηση που είχες μέσα στο 2011. Από το μεγαλύτερο sing-along της χρονιάς στο 'Graveyard' μέχρι τη γλυκιά αυτοκαταστροφή του 'Anti-Pioneer', το "Metals" είναι ένας δίσκος φτιαγμένος για να τον ερωτευτείς.


Feist - Graveyard (Live)


Αναρτήθηκε από 2 σχόλια:
Ετικέτες

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011

9. The Horrors - Skying


Ίσως όταν κυκλοφόρησε να ενθουσιάστηκα λίγο περισσότερο μαζί του απ' όσο θα έπρεπε, αλλά ο τρίτος δίσκος των Horrors είναι μια διαφορετική πρόταση από την υπόλοιπη σύγχρονη indie σκηνή της Βρετανίας. Η μπάντα από το Southend on Sea αφήνει στην άκρη το garage που την έκανε διάσημη και κάνει βουτιά στο παρελθόν, συνδυάζοντας post-punk και shoegaze αναφορές, σε κάτι που στο τέλος φέρει τη σφραγίδα των Horrors. Οι συνθέσεις είναι μακροσκελείς και πιο εσωστρεφείς και δίνουν την ευκαιρία στο Faris Badwan να αποδείξει ότι είναι ένας από τους κορυφαίους ερμηνευτές της γενιάς του. Το "Skying" είναι η κατάλληλη συνοδεία για να κάνει όλα αυτά τα γλυκά βράδια της άνοιξης κάτω από τον έναστρο ουρανό έτσι όπως θα έπρεπε να είναι, καθώς σχηματίζεις όνειρα για το καλοκαίρι. Το 'Still Life' είναι όλα αυτά, και ακόμη περισσότερα.

Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

10. Radiohead - The King of Limbs


Ό,τι και να γράψεις πλέον για τους Radiohead είναι πραγματικά τόσο λίγο. Ποτέ δεν έμειναν στάσιμοι και σε κάθε τους βήμα έχουν να προσφέρουν κάτι καινούριο και απρόβλεπτο. Υπάρχουν δύο ειδών οπαδοί τους. Στην πρώτη ομάδα ανήκουν όσοι αγάπησαν τους Radiohead σε κάποια συγκεκριμένη φάση της καριέρας τους. Είτε αυτή είναι μέχρι το "OK Computer" είτε από το "Kid A" και έπειτα. Αυτοί αγαπούν κατά κύριο λόγο κάποια συγκεκριμένη εποχή με τις μουσικές της τάσεις και ακολούθως το συγκρότημα. Στη δεύτερη ομάδα ανήκουν αυτοί που ακολουθούν τους Radiohead σε κάθε τους βήμα. Όχι τόσο επειδή είναι κολλημένοι που δεν έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους να μην υπάρχει προϊόν με το trademark Radiohead® που να μην τους αρέσει, όσο γιατί πάντα έβρισκαν κάτι συναρπαστικό στη μουσική της παρέας του Yorke. Το "The King of Limbs" απευθύνεται στη δεύτερη ομάδα οπαδών. Γιατί εν τέλει οι Radiohead είναι η μοναδική μπάντα την τελευταία 20ετία που έχει καταφέρει να ξεπεράσει στεγανά εποχών και μουσικών ειδών, και γιατί το 'Codex' θα μηδενίζει τη βαρύτητα κάθε μα κάθε φορά.


Radiohead - Codex (Live from the Basement)

Previously on blogovision:

11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams
Αναρτήθηκε από 2 σχόλια:
Ετικέτες

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011

11. Cults - Cults


Οι Cults είναι ολόκληρο το καλοκαίρι του 2011. Ένα αυθεντικά indie ζευγάρι από τη Νέα Υόρκη κατάφερε μέσα σε μια χρονιά να κατακτήσει το ίντερνετ, να αποκτήσει οπαδούς που πηγαίνουν στα φεστιβάλ για να δουν μόνο αυτούς και να κάνει την καθημερινότητά σου λίγο πιο όμορφη. Το ντεμπούτο των Cults σε προτρέπει να βγεις έξω, να ζήσεις έντονα, να ερωτευτείς και να μη σε ενδιαφέρει καν το πότε θα γυρίσεις σπίτι. Βγαλμένο από μια αλλοτινή ανέμελη εποχή, το ρεφρέν του 'You Know What I Mean' με συγκλονίζει κάθε φορά. 32 λεπτά ικανά να αλλάξουν την κοσμοθεωρία σου. Γιατί μπορεί στην πορεία να το ξεχάσαμε, αλλά η μουσική μπορεί να κάνει και αυτό. Και οι Cults μας το υπενθυμίζουν. If you know what I mean...

Αναρτήθηκε από 4 σχόλια:
Ετικέτες

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011

12. Florence and the Machine - Ceremonials


Το ντεμπούτο της Florence and the Machine ήταν κάπως άνισο. Διέθετε μεν τα απαραίτητα singles που θα το οδηγήσουν στην επιτυχία, ως σύνολο όμως κάπου χώλαινε. Στο δεύτερο δίσκο της δεσποινίδας Welch αυτό δεν είναι πρόβλημα, ακριβώς επειδή και τα 12 κομμάτια είναι προορισμένα να γίνουν επιτυχίες. Είναι φτιαγμένα να ακουστούν στα μεγάλα φεστιβάλ, στα indie clubs, σε τηλεοπτικές σειρές, να σκαρφαλώσουν στα charts, να σιγοτραγουδήσεις τα ρεφρέν τους και εν τέλει να επιτελέσουν κάθε σκοπό της ποπ μουσικής. Από τις σπάνιες φορές που σε ένα δίσκο του είδους αδυνατείς να επιλέξεις αγαπημένα τραγούδια, με τον έναν ύμνο να διαδέχεται τον άλλο. Το ανθεμικό "Ceremonials" διδάσκει πως πρέπει να παίζεται η τέλεια ποπ σήμερα.

Αναρτήθηκε από 2 σχόλια:
Ετικέτες

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

13. Twerps - Twerps


Ίσως στην Αυστραλία ποτέ να μην πέρασε ο χρόνος. Ίσως να έχουν ακόμα 1992 και στη μόδα να είναι ακόμα τα φαρδιά ρούχα και τα καρό πουκάμισα. Το lo-fi θα είναι στα ντουζένια του και οι Yo La Tengo με τους Galaxie 500 βασική επιρροή και οδηγός για όλες τις νέες μπάντες. Αυτήν ακριβώς την εντύπωση σου δίνει το ντεμπούτο των Twerps. Περισσότερο ξέφυγε από το χρονοντούλαπο των 90's, παρά προσπαθεί να αναπαραστήσει το feeling της δεκαετίας. Είναι τέτοια η δυναμική τους, που αν είχαν γεννηθεί στο σωστό χρόνο τη σωστή στιγμή τώρα άνετα θα μπορούσαν να ήταν όνομα. Δεν είναι ένα tribute των Αυστραλών στις αγαπημένες τους μπάντες. Είναι μια κατάθεση ψυχής. Η θετική αύρα του 'Coast to Coast' διαθέτει όλα τα απαραίτητα συστατικά ώστε να χαρακτηριστεί διαχρονική.

Αναρτήθηκε από 2 σχόλια:
Ετικέτες

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2011

14. Kate Bush - 50 Words for Snow


Πρέπει να ομολογήσω ότι ποτέ δεν υπήρξα οπαδός της Kate Bush. Ωστόσο πάντα την εκτιμούσα όσο ελάχιστους καλλιτέχνες. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που ακούω είναι τέχνη, αλλά πάντα το έβρισκα κάπως απόμακρο. Σαν να υπάρχει ένα πέπλο που με εμποδίζει να το αγαπήσω. Με το φετινό της δίσκο τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Το "50 Words for Snow" είναι μοναχικό και παγωμένο, οι ερμηνείες της Bush όμως αποπνέουν μια τρομερή οικειότητα και ζεστασιά. Σε 7 μακροσκελείς αλλά απλές συνθέσεις, καταφέρνει να σου δημιουργήσει αναμνήσεις από περασμένες πιο αθώες εποχές και ηλικίες, έχοντας μια μαγευτικά χριστουγεννιάτικη αύρα. Δεν περίμενα με τίποτα ότι θα μπορούσα να ανατριχιάσω τόσο με τη φωνή του Elton John. Όπως είπε και η @MichIoli, μετά το τέλος του δίσκου το μόνο που θες είναι να φιλήσεις τις φωνητικές χορδές της Bush.

Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011

15. Cold Cave - Cherish the Light Years


Ο Wes Eisold είναι μια ξεχωριστή κατηγορία μουσικού. Από το hardcore μεταπήδησε στο synthpop για να αποδείξει ότι η μουσική με ψυχή και ένταση δεν έχει σχέση με συγκεκριμένα μουσικά ιδιώματα. Αν έχεις κάτι να πεις, θα το πεις όπως και να 'χει. Το "Cherish the Light Years" είναι από αυτούς τους δίσκους που έχουν ένα αίσθημα φυγής και περιπέτειας. Για έναν περίπου μήνα ήταν μόνιμο soundtrack στις διαδρομές μου με τα ΜΜΜ. Τη στιγμή που μπαίνει το 'Underworld USA' ή το ρεφρέν του 'Icons of Summer' ακόμη και η μεγαλύτερη καθημερινή ρουτίνα μετατρέπεται ξαφνικά στην πιο συναρπαστική στιγμή της ζωής σου που δε θες να τελειώσει. Η κάθαρση του 'Burning Sage' είναι ίσως η κορυφαία στιγμή της καριέρας του Eisold. Ένας δίσκος που σου φτιάχνει τόσο τη διάθεση, αλλά κρύβει και τόση καταχνιά. Τα πιο ψυχωμένα synths του 2011.


Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

16. James Blake - James Blake


Ο Βρετανός James Blake κυκλοφόρησε τον πρώτο μεγάλο δίσκο της χρονιάς, καταφέρνοντας να αξιοποιήσει στο έπακρο το hype που είχε σχηματιστεί γύρω από το όνομά του. Απογυμνωμένο από το dubstep περίβλημα που τον έκανε διάσημο, το ντεμπούτο του είναι απολαυστικά μινιμαλιστικό χωρίς να στερείται πουθενά από συναίσθημα. Ο Blake συνθέτει τραγούδια που ακούγονται ακόμη καλύτερα τις μικρές μοναχικές ώρες στα μεγάλα ακουστικά. Η διασκευή στο 'Limit To Your Love' της Feist είναι εντελώς προσωπική, ακολουθώντας το δικό της δρόμο σε σχέση με την αυθεντική εκτέλεση, με μπάσα που σου λοβοτομούν τον εγκέφαλο. Πολλοί το είπαν post dubstep, μονάχα όμως επειδή ακόμα δεν είμαστε εξοικειωμένοι με τη φουτουριστική soul.

Αναρτήθηκε από 4 σχόλια:
Ετικέτες

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

17. The Rapture - In the Grace of Your Love


Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από το αριστουργηματικό "Echoes" και οι LCD Soundsystem αποτελούν πλέον παρελθόν. Ως εκ τούτου, η θέση των Rapture στο μουσικό στερέωμα είναι ξανά διαπραγματεύσιμη. Το "In the Grace of Your Love" είναι ο δίσκος που μου έφτιαξε τη διάθεση αμέσως μετά το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών, κάνοντας την προσαρμογή στην καθημερινότητα πολύ πιο ομαλή. Από τη μία η ανατριχίλα στην ξαφνική παύση της μουσικής στο ομότιτλο κομμάτι, και από την άλλη το γκραν φινάλε με μια αντρική εξομολόγηση που λειτουργεί εξαιρετικά και ως καταφύγιο. Μετά από κάμποσα χρόνια, θα διηγούμαστε στα παιδιά μας για το πως το καλοκαίρι της μεγάλης κρίσης χορεύαμε το 'How Deep Is Your Love' ζώντας το εδώ και το τώρα.


The Rapture - How Deep Is Your Love (Live on The Daily Habit)

Αναρτήθηκε από 2 σχόλια:
Ετικέτες

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

18. The Field - Looping State of Mind


Πριν από 4 χρόνια ο Field άνοιξε νέους δρόμους για την techno, και έκτοτε σε κάθε του βήμα αποδεικνύει ότι είναι μια μουσική ιδιοφυία που ξεπερνά τα στεγανά του χώρου του. Το "Looping State of Mind" θα το εκτιμήσεις, αλλά δεν είναι ο δίσκος που θα αγαπήσεις βάζοντάς τον να παίζει την ώρα που διαβάζεις το Timeline του Twitter ή κάνεις παράλληλα διάφορα άλλα πράγματα στο PC. Είναι ένα άλμπουμ που φυσικός του χώρος είναι το αστικό τοπίο μετά τη δύση του ήλιου. Οι λεωφόροι με τα εμπορικά κέντρα και τα πολυτελη μαγαζιά με ακριβά ρούχα και τα σκοτεινά δρομάκια με τα συνεστραμμένα πεζοδρόμια και τα άναρχα δομημένα γκράφιτι στους τοίχους. Σε αυτό το σκηνικό, το "Looping State of Mind" παίζει αέναα σε λούπα.


The Field - Arpeggiated Love

Αναρτήθηκε από Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011

19. The Men - Leave Home


Η Sacred Bones αποδείχθηκε για άλλη μια χρονιά η πιο αξιόπιστη δισκογραφική, επιβάλλοντας την ιδιαίτερη αισθητική των εξωφύλλων της. Ο δίσκος της που άκουσα περισσότερο φέτος είναι το "Leave Home" των Men. Από σύγχρονο punk μέχρι λυσσασμένο hardcore και από αχανές shoegaze μέχρι διαστροφικό sludge, οι Men κατά βάση παίζουν βρώμικο rock 'n' roll. Η αλλαγή στο 3ο λεπτό του 'If You Leave...' παραμένει από τα πιο συναρπαστικά πράγματα της χρονιάς, με τη μελωδία που ακολουθεί να αποδεικνύει ότι η περιπέτεια στη μουσική δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ. Από τους δίσκους που τους ακούς και νιώθεις ότι βιώνεις κάτι σημαντικό τη στιγμή που συμβαίνει. Τα υπόλοιπα στις 11 Φεβρουαρίου στο An.


The Men - Bataille (Live)

Previously on blogovision:

20. Dum Dum Girls - Only in Dreams
Αναρτήθηκε από 6 σχόλια:
Ετικέτες

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011

20. Dum Dum Girls - Only in Dreams


Οι Dum Dum Girls είναι από τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που θέλεις να πετύχουν. Τι πιο συναρπαστικό από μια μπάντα με ωραία κορίτσια που φοράνε κοντά φορέματα και εξεζητημένα καλσόν; Το ντεμπούτο τους παρόλα αυτά μόνο συναρπαστικό δεν ήταν, καθώς έμοιαζε με ένα άναρχο κολάζ ήχων και ιδεών. Στο δεύτερο δίσκο τους όμως γίνονται η μπάντα που όλοι θέλαμε να γίνουν. Ονειρικές indie μελωδίες, με αρκετές δόσεις μελαγχολίας και με θορυβώδη post-punk ξεσπάσματα όπου επιβάλλεται. Αυτό που μεσολάβησε αυτόν τον ένα χρόνο μεταξύ των δύο δίσκων ήταν η απώλεια της μητέρας της Dee Dee, αλλά πάντα η απώλεια δε μας στρέφει προς την τέχνη; Άκου το ανατριχιαστικό 'Hold Your Hand' και θα καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ. Η σπουδή των Mazzy Star μετουσιώνεται στο αργόσυρτο, στοιχειωμένο 'Coming Down', σε μια από τις κορυφαίες στιγμές του μουσικού έτους 2011.



Dum Dum Girls - Bedroom Eyes
Αναρτήθηκε από 3 σχόλια:
Ετικέτες
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)