Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Drive


Κάθε γενιά θέλει τα είδωλά της και κάθε κοπέλα θέλει τον ιππότη της. Από τον Paul Newman μέχρι τον Brad Pitt, η 7η τέχνη ποτέ δε σταμάτησε να παράγει sex symbols. Κάπως έτσι συμβαίνει σήμερα και με τον Gosling. Η απήχηση που έχει στις indie κορασίδες ξεπερνά κάθε προηγούμενο, ενώ αρχίζει να διεισδύει και στο mainstream. Η βάση αυτής της αγάπης βρίσκεται χωρίς αμφιβολία στο Notebook, ενώ με το Blue Valentine εξελίχθηκε σε ώριμο έρωτα.

Γενικά είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε όλες αυτές τις μόδες. Δίνουν περισσότερη σημασία στο φαίνεσθαι παρά στην ουσία του ηθοποιού, στον πυρήνα της ερμηνευτικής του ικανότητας. Για να πω την αλήθεια δεν είχα ξετρελαθεί από την ερμηνεία του Gosling στο Notebook. Μου είχε περάσει μάλλον αδιάφορος. Με την ερμηνεία του στο Half Nelson τον συμπάθησα και κατάλαβα ότι πρόκειται για ένα πραγματικό ταλέντο. Μετά ήρθε το Blue Valentine, στο οποίο τα σάρωσε όλα, εκτός από μια υποψηφιότητα για όσκαρ, το οποίο και δικαιούτο πέρα ως πέρα. Ερμηνεία ζωής, τόσο απλά. Και στη συνέχεια έρχεται το Drive στις Νύχτες Πρεμιέρας...

Οι κριτικές που απέσπασε το Drive ήταν μόνο διθυραμβικές, κάτι το οποίο δε μπορούσα σε καμία περίπτωση να αντιληφθώ παρακολουθώντας το trailer. Δεν έδειχνε κάτι το διαφορετικό, αλλά περισσότερο έμοιαζε με άλλο ένα regular b-movie με crime θεματολογία. Η αλήθεια όμως απέχει αρκετά από τα συμεράσματα που μπορεί να εξάγει κάποιος για την ταινία πριν τη δει. Η δικτατορία των trailer έχει δημιουργήσει μια νέα τάξη πραγμάτων, όπου είτε έχεις δει ολόκληρη την ταινία από το trailer, είτε αυτό δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματικότητα επιλέγοντας να προβάλλει τις μοναδικές δύο με τρείς σκηνές που αξίζουν από την ταινία. Το Drive όμως χρησιμοποιεί τη γεμάτη στα κλισέ υπόθεση ως βάση για να αναδείξει κάτι μεγαλύτερο. Το ίδιο το σινεμά.

Δεν υπάρχει τίποτε εδώ που να μην έχει παρουσιαστεί ξανά. Αυτό που διαφέρει είναι ο τρόπος που αυτό παρουσιάζεται. Ο Nicolas Winding Refn έχει αποδείξει με την τριλογία του Pusher τις ικανότητές του να καθηλώνει, αλλά με το Drive δημιουργεί το αριστούργημά του. Καταρχάς, οι διάλογοι είναι περιορισμένοι. Η λακωνικότητα της ταινίας είναι to the point, με κάθε λέξη να πετυχαίνει το στόχο της και να χρησιμεύει στο ξετύλιγμα της πλοκής, τα σημαντικότερα όμως είναι αυτά που δε λέγονται. Ένα σίγουρο βλέμμα, μια επικίνδυνη κίνηση του σώματος, ένα απειλητικό σφίξιμο του χεριού, ένα στυλιζαρισμένο πλάνο... Ακόμη και το splatter που κυριαρχεί στο δεύτερο μισό της ταινίας συγκλονίζει. Όχι αλά Saw/Hostel, αλλά σαν χορογραφία. Είναι φτιαγμένο από τα αυθεντικά συστατικά αυτού που αποτελούμε τέχνη. Αποκορύφωμα όλων των παραπάνω είναι η σκηνή στο ασανσέρ. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα διαρκούσε κάποια δευτερόλεπτα και θα περνούσε απαρατήρητη ενώ ετοιμάζεσαι να πιάσεις άλλη μια χούφτα από ποπ κορν. Όχι όμως στο σινεμά του Refn. Μουσική, σκηνοθεσία, ερμηνεία, ο έρωτας και ο θάνατος, ο κινηματογράφος, όλα μπλέκουν τόσο αρμονικά σε μια σκηνή από τα highlights της χρονιάς, και ίσως και κάτι περισσότερο. Και φτάνουμε στον πυλώνα της ταινίας, τον Ryan Gosling.

Στην πορεία της καριέρας του ο Gosling κάπου σταμάτησε απλά να ερμηνεύει τους ρόλους του και άρχισε να τους μελετά, τόσο ώστε να μπαίνει μέσα σε αυτούς. Ο Gosling δεν ερμηνεύει τον Driver, ΕΙΝΑΙ ο Driver. Πουθενά στην ταινία δεν αναφέρεται το όνομα του ήρωα και δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Τα έντονα βλέμματα, οι βέβαιες κινήσεις και τα ματωμένα jacket κάνουν τέλεια τη δουλειά τους. Αν η μισή επιτυχία της ταινίας οφείλεται στον Refn, τότε η άλλη μισή ανήκει ξεκάθαρα στον Gosling. Είναι η χρονιά του και κανείς δε μπορεί να το αμφισβητήσει.

Τέλος, πρέπει να γίνει αναφορά στο άψογο soundtrack της ταινίας, γεμάτο από synthpop ύμνους με νοσταλγία των 80's, που δένουν υπέροχα με τη ρετρό αισθητική των τίτλων έναρξης και τέλους της ταινίας. Το Drive είναι μια ταινία που πρέπει να δεις, γιατί αποδεικνύει ότι το σινεμά μπορεί να είναι εμπειρία δίχως την περιττή πολυτέλεια του 3D.


Desire - Under Your Spell

6 σχόλια:

  1. τυχεροι με τις Νυχτες Πρεμιερας...εδω Σαλονικη θα περιμενουμε :P

    δε περιμενα να γραψεις για ταινια..το χεις ξανακανει ?
    Φαινεται αρκετα καλο το trailer και συμπαθητικο σεναριο...θα την τιμησω σε 1η ευκαιρια.
    Το OSΤ μονο οταν βρω χρονο.

    btw το song 2-3 ποστ παρακατω απο Dum Dum Girls ειναι φοβερο!! Μακαρι αν προλαβω να ακουσω κ τα υπολοιπα κομματια τους πραγματικα μ αρεσαν παρα πολυ. Α ρε Sub pop με τα διαμαντια σου ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εντάξει, έχετε και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το Νοέμβρη κι εσείς. :P

    Για ταινίες είχα γράψει πριν από κάποιους μήνες, όταν είχαμε τα blogoscars. Αλλά αυτόνομο ποστ για μια ταινία, όχι, δεν είχα ξαναγράψει. Απλά το Drive χτύπησε κάθε πιθανή μου χορδή που σχετίζεται με το σινεμά.

    Όσο για τις Dum Dum Girls, ο φετινός τους δίσκος είναι πάρα παάρα πολύ καλός. Η Sub Pop δε μας έχει απογοητεύσει ποτέ με τις επιλογές της...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νice Άρθρο για ταινία! Και όντως είναι η χρονιά του Ryan Gosling, ενός ηθοποιού τον οποίο εκτιμάω ιδιαίτερα και λόγω του εξαιρετικού μουσικου project του Dead Man's Bones. Kαι εμένα δεν με ενθουσίασε στο μελό "Νοtebook" αλλά αρχικά μ άρεσε στο "Half Nelson" που ανέφερες αλλά ιδιαίτερα στο "Lars and the real girl". Σε κάτι πιο χαλαρό παίζει πολύ καλά και τον playboy στο "Crazy, Stupid, Love." που προβαλλεται τωρα..για το "Drive" αναμένω να το δω όποτε μπορέσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μόλις τελειώσουν οι Νύχτες Πρεμιέρας σίγουρα αθ το δω το Crazy, Stupid, Love. Έχω διαβάσει κάποιες ενστάσεις, είδα ότι έχεις και εσύ κάποιες, αλλά νομίζω ότι είναι η ταινία για να περάσεις καλά στο σινεμά. Μου άρεσε πάντως και στο Lars and the Real Girl ο Gosling. Πολύ ιδιαίτερη ερμηνεία που συνδυάζει πανέξυπνα κωμωδία με δράμα. Όσο για τους Dead Man's Bones, αν δεν υπήρχαν δεν ξέρω αν θα εκτιμούσα τόσο απεριόριστα τον Gosling. Μου αρέσουν πολύ. Περιμένουμε τώρα το Ides of March...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξενέρωσα με τον τύπο όταν έμαθα πως ήταν ο young Hercules....κρίμα...ρόλος..αλλά πολυ καλή εξέλιξη μπράβο του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εδώ είχε παίξει στο Notebook τερματίζοντας κάθε επίπεδο cheesiness. Με τους ρόλους του τα τελευταία χρόνια πάντως έχει κρύψει καλά κάτω από το χαλάκι το παρελθόν του. Ή πάλι όχι και τόσο καλά: http://www.youtube.com/watch?v=5q_ThaCjZPU

    ΑπάντησηΔιαγραφή