Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

Αρκτικές μαϊμούδες στο Los Angeles

Arctic Monkeys - Suck It and See

6,5/10

Οι Arctic Monkeys είναι αναμφίβολα το μεγαλύτερο όνομα που έβγαλε η Αγγλία στα 00's στο χώρο του κιθαριστικού indie. Η αλήθεια είναι πως η λειψανδρία από καλές μπάντες που διάγει το μεγάλο νησί τα τελευταία χρόνια έδωσαν στους Monkeys ένα στάτους το οποίο ίσως και να ξεπερνά τις δυνατότητές τους. Σίγουρα πρόκειται για μια πολύ καλή μπάντα, που ξεχώρισε μέσα στη μετριότητα της αγγλικής κιθαριστικής σκηνής την περασμένη δεκαετία, αλλά εγείρεται το θέμα κατά πόσον είναι ικανοί να σηκώσουν στις πλάτες τους μόνοι τους ένα ολόκληρο είδος και να το βγάλουν από το βούρκο. Κάθε κυκλοφορία τους μετά το εξαιρετικό ντεμπούτο ήταν πολύ καλή , αλλά ένα σκαλί πιο κάτω από την αμέσως προηγούμενη, και το τέταρτο άλμπουμ τους αναμενόταν με αγωνία, αλλά και συνάμα με περιέργεια. Ο τίτλος και το εξώφυλλό του μάλλον επέφεραν παγωμάρα στις τάξεις των οπαδών τους, και η προσμονή για το τι ετοίμαζε αυτήν τη φορά η παρέα του Alex Turner έγινε ακόμη μεγαλύτερη...

Το "Suck It and See" ηχογραφήθηκε στο Los Angeles, κάτι που επιβεβαιώνει την αμερικάνικη στροφή στον ήχο των Arctic Monkeys, με τον Josh Homme να διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο σε αυτήν την εξέλιξη. Το πρώτο κομμάτι που διέρρευσε από το δίσκο ήταν το 'Brick By Brick', που συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταμάτησε το προ διετίας "Humbug". Τελικά όμως το αποτέλεσμα δεν είναι τόσο αμερικάνικο όσο θα φανταζόταν κανείς, καθότι τα πράγματα είναι ελαφρώς συγκεχυμένα. Ας εξετάσουμε το δίσκο track by track.

Το 'She's Thunderstorms' δεν έχει την ένταση που είχαν opening tracks σε προηγούμενες δουλειές των Monkeys. Παρόλα αυτά, όσο χάνει σε ένταση, το κερδίζει σε ατμόσφαιρα. Το 'Black Treacle' είναι ένας συνδυασμός των Monkeys του "Humbug" και του ρετρό feeling των Last Shadow Puppets, και ακολουθεί το 'Brick By Brick', το οποίο ηχεί ακόμη καλύτερο μέσα στη ροή του δίσκου. Τα φωνητικά του Helders ταιριάζουν άψογα με τη 60's garage ατμόσφαιρα που επικρατεί. Το 'The Hellcat Spangled Shalala' είναι ένα τυπικό Arctic Monkeys κομμάτι με ωραίες κιθάρες, μόνο που θα μπορούσε να ήταν ένα συμπαθητικό b-side σε κάποιο single του "Whatever People Say I Am, That's What I'm Not". Το 'Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair' είναι ίσως η κορυφαία στιγμή του άλμπουμ, με το βρώμικο garage ήχο στις κιθάρες να είναι ιδιαίτερα εθιστικός, και με τις εναλλαγές στο ρυθμό να δημιουργούν εν τέλει τα 3 πιο συναρπαστικά λεπτά του "Suck It and See'. Το 'Library Pictures' είναι η ιδανική συνέχεια, με ερεθισμένες κιθάρες και με ένα επικό, στα όρια του hangover, κόψιμο του ρυθμού στο μέσον του κομματιού. Οι κιθάρες στο 'All My Own Stunts' έχουν έναν Queens of the Stone Age αέρα, κάτι απόλυτα λογικό μιας και στα φωνητικά συμμετέχει ο Homme, άσχετα αν η παρουσία του είναι δυσδιάκριτη. Αν και δεν πρόκειται για την κορυφαία στιγμή του άλμπουμ, ακούγεται ευχάριστα. Η μπασογραμμή του 'Reckless Serenade' είναι βουτηγμένη μέσα στις αμμουδιές του LA, και δίνει ομαλά τη θέση του στο επίσης καλοκαιρινό 'Piledriver Waltz', που θα μπορούσε να είναι η κορυφαία στιγμή του "Suck It and See", αν όμως δεν το είχαμε ακούσει ήδη από το soundtrack που επιμελήθηκε ο Turner για το "Submarine". Η μελωδία στο κλείσιμο μαγεύει. Η συνέχεια είναι κάπως προβληματική, με τρία κομμάτια επηρεασμένα από το britpop των 90's, που αν και έχουν καλές προθέσεις, κάτι λειτουργεί σωστά και ακούγονται εντελώς πανομοιότυπα με αποτέλεσμα να κουράζουν. Όχι το κλείσιμο που θα περίμενες...

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι Arctic Monkeys καταφέρνουν με το "Suck It and See" να κάνουν το 4 στα 4. Η απάντηση εναποτίθεται στην κρίση του καθενός, μιας και με αντικειμενικά κριτήρια δε μπορείς να πεις ότι το "Suck It and See" θα αποτελέσει ορόσημο για το 2011, πόσο μάλλον για τη βρετανική σκηνή. Και αν γίνεται αυτό το πολυπόθητο 4 στα 4, τότε γίνεται οριακά. Αυτό που λείπει εδώ είναι μια συγκεκριμένη κατεύθυνση του δίσκου, μια προσωπικότητα. Οι ερμηνείες του Turner από ένα σημείο και έπειτα ακούγονται λίγο μονοδιάστατες, και για πρώτη φορά τα fillers σε δίσκο των Monkeys είναι τόσα πολλά που σχεδόν φτάνουν τα καλά κομμάτια. Ίσως να είμαι πιο επιεικής από όσο πρέπει μαζί τους. Ίσως πάλι απλά να αγαπήσω το δίσκο στη συνέχεια, αν και δε δίνω πολές πιθανότητες σε αυτήν την εξέλιξη. Οι δίσκοι των Arctic Monkeys πρέπει να σε κερδίζουν από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Αν δε συμβαίνει αυτό, σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα. Τουλάχιστον θα κρατήσω κάποια πολύ δυνατά τραγούδια. Δύσκολα θα ακούσω στο μέλλον το "Suck It and See" ολόκληρο, αλλά τραγούδια όπως το 'Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair' θα μείνουν.


Arctic Monkeys - Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair

11 σχόλια:

  1. Όσο κι'αν θά'θελα να μη συμφωνήσω με το review...πράγματι απογοητευτικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και νομίζω πως είμαι ήδη αρκετά επιεικής μαζί τους... Δυνατές στιγμές πάντως σίγουρα υπάρχουν στο άλμπουμ, αλλά ως σύνολο χωλαίνει, και μετά από κάποιες ακροάσεις δύσκολα ακούγεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. λέτε ε?? δεν το έχω ακούσει ακόμη οπότε δεν εκφέρω προς το παρόν γνώμη..κρίμα πάντως γιατί ο Alex φαινόταν τον τελευταίο καιρό αρκετά δραστήριος και περιμενα πολλά από αυτόν, την παρέα του και την νέα τους δουλειά..η σκοτεινή στροφή που ειχαν κάνει με το "Humbug" μ ειχε αρέσει πολύ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συνεχίζουν αυτήν τη στροφή, δίχως όμως να την εξελίσσουν. Μένουν στάσιμοι στο "Humbug", και κάποιες πιο britpop/indie pop τζούρες που προσθέτονται δε συνεισφέρουν στην ομοιογένεια και κουράζουν. Είπαμε, καλές στιγμές υπάρχουν, αλλά από τους Monkeys περιμένεις περισσότερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν ξερω τι λετε αλλα το Black Treackle ειναι απιστευτη κομματαρα! Σε οσους αρεσε το Humbug θα γουσταρουν τρελα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ισχύει, είναι από τα καλά κομμάτια του δίσκου. Γενικά το ξεκίνημα του είναι δυνατό. Στο τέλος γίνεται η κοιλιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. μακράν η κορυφαία βρετανική μπάντα των τελυταίων ετών, 4 δίσκοι, 4 διαφορέτικοί ήχοι, πιο πολύ mellow στιγμές το morrissey μου θύμησε ο δίσκος παρά garage, quotsa k josh homme, ο δίσκος βρωμάει καλή βρετανίλα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σίγουρα στη μετριότητα των βρετανικών 00's οι Arctic Monkeys ξεχωρίζουν, αλλά η βρετανίλα εδώ κάπου δε μου έκατσε καλά. Και μ'αρέσει ο Morrissey... Το καθοριστικό κρας-τεστ του δίσκου θα γίνει μέσα στο καλοκαίρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. η μετριότητα των βρετανικών 00'ς από που προκύπτει? Μαε δώσαν τουλάχιστον 5-6 μεγάλες μπάντες, editors, franz ferdinand, libertines, coral, british sea power, kasabian..έτσι στα γρήγορα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Από αυτά που αναφέρεις μόνο οι Libertines και οι Franz Ferdinand του ντεμπούτου τους μ'αρέσουν... Άντε λίγο και οι Coral... Δεν ξέρω, νομίζω ότι από ένα σημείο και έπειτα στο κιθαριστικό indie επικράτησε η αντιγραφή και οι ποπ ευκολίες. Βοήθησε λίγο και το NME, αναδεικνύοντας νέους Radiohead, Blur ή Oasis συγκροτήματα που δε μπορούσαν ακόμη να επωμιστούν αυτό το βάρος. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δε νιώθω ότι βγήκε κάτι πραγματικά μεγάλο και αυθεντικό που θα μνημονεύεται για χρόνια όπως σε περασμένες δεκαετίας. Ειδικά όταν μιλάμε για την κορυφαία μουσική δύναμη στον κόσμο.
    Είχα γράψει και δυο λόγια εδώ:
    http://toapolitoastikosoundtrack.blogspot.com/2011/04/london-calling.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Δύσκολο να βγει κάτι μεγάλο nowadays....αλλες εποχές, αλλου έιδους πληροφορίες, περισσότερη απομυθοποίηση...δεν έχεις άδικο, υπήρξαν όμως πολλά one album wonders, όπως τα ντεμπούτα από maximo park, bloc party, futureheads, τελικά ίσως αυτό να χαρακτηρίζει την εποχή, κ τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως είναι ακόμη νωρίς για να κριθεί η αξία της προηγούμενης δεκαετίας! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή