Το Απόλυτο Αστικό Soundtrack

Blogoscars 2012 - Ταινίες #20-11

2012-02-23T02:30:00.002+02:00

Και κάπως έτσι, έφτασε η στιγμή της μεγάλης κατηγορίας των blogoscars για τις 20 καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Ένα βήμα πριν από το γκραν φινάλε και τις 10 ταινίες που αγάπησα περισσότερο φέτος, ορίστε οι 10 ταινίες που δεν τα κατάφεραν για λίγο μέχρι το τέλος. Υπό το πρίσμα πάντα των πρωταγωνιστικών διδύμων.

20. One Day

Γιατί ο έρωτας δεν ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση.

19. We Need to Talk About Kevin

Γιατί το πώς είναι τόσο καλό που ξεπερνά τα τί και γιατί.

18. Submarine

Γιατί τον σπούδασε καλά το Wes Anderson.

17. Take Shelter

Γιατί είναι ένα εσωτερικό Inception.

16. Guilty of Romance

Γιατί έρωτας, θάνατος και παράνοια ποτέ δεν ήταν ξανά ένα και το αυτό.

15. A Separation

Γιατί διδάσκει τις αρετές της απλότητας.

14. Cold Fish

Γιατί είναι ποιητικά αρρωστημένο.

13. Incendies

Γιατί κάνει την πιο σωστή χρήση παράλληλης αφήγησης και ανατροπών που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

12. The Muppets

Γιατί όταν ήμουν μικρός είχα μια περίεργη φοβία με τα Muppets και αυτός ήταν ο ιδανικός τρόπος να την ξεπεράσω.

11. The Artist

Γιατί μπορεί να μην αξίζει να πάρει τα Όσκαρ που θα πάρει, δε σημαίνει όμως ότι δεν είναι καλή ταινία. Πέρυσι στην ίδια θέση είχα το Black Swan. Λες;

Blogoscars 2012 - Σκηνοθεσία by @chrissapap

2012-02-22T15:09:00.003+02:00

10. George Clooney (The Ides of March )

9. Michel Hazanavicius (The Artist)

8. Steve McQueen (Shame)

7. Jeff Nichols (Take Shelter)

6. Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin)

5. Asghar Farhadi (A Separation)

4. Woody Allen (Midnight in Paris)

3. Martin Scorsese (Hugo)

2. David Fincher (The Girl with the Dragon Tattoo)

1. Nicolas Winding Refn (Drive)

Blogoscars 2012 - Σκηνοθεσία

2012-02-22T01:41:00.000+02:00

Χωρίς καμία αμφιβολία η πιο πλήρης κατηγορία των φετινών blogoscars είναι αυτή της σκηνοθεσίας. Όλα τα "ιερά τέρατα" (sic) του χώρου μαζεμένα και άντε τώρα να καταφέρεις να τα βάλεις σε σειρά. Τελικά για μένα δεν αποδείχθηκε και τόσο δύσκολο, με την πρωτιά να ήταν ξεκάθαρη εδώ και μήνες.

10. Alexander Payne (The Descendants)

Γιατί πάντα θα βλέπει μια κομεντί μέσα στα πιο έντονα δράματα.

9. Lars von Trier (Melancholia)

Γιατί ο τύπος είναι ένας ψυχρός καταθλιπτικός και το απολαμβάνει.

8. Shion Sono (Cold Fish)

Shion Sono, you cold bastard!

7. Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin)

Γιατί με την αφαιρετική της ματιά μετέτρεψε μια προβλέψιμη ιστορία με πολλά κενά σε καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ.

6. Bennett Miller (Moneyball)

Γιατί αφήνει στην άκρη το σπορ και επικεντρώνεται στον άνθρωπο.

5. Woody Allen (Midnight in Paris)

Γιατί έβγαλε το ροδόσταγμα της πιο όμορφης πόλης του κόσμου.

4. Nicolas Winding Refn (Drive)

Γιατί πλέον παύει να υπάρχει δικαιολογία των σκηνοθετών για "αδύναμο σενάριο".

3. David Fincher (The Girl with the Dragon Tattoo)

Γιατί ήταν ο μόνος που μπορούσε να κάνει ένα τέτοιο remake όχι μόνο να έχει λόγο ύπαρξης, αλλά να είναι και κλάσεις ανώτερο του αυθεντικού.

2. Martin Scorsese (Hugo)

Γιατί, διάολε, ακόμα δε μπορώ να πιστέψω ότι είχε μέσα του κάτι τέτοιο.

1. Terrence Malick (The Tree of Life)

Γιατί είναι ό,τι πιο ρηξικέλευθο και αυθεντικό είδαμε φέτος. Πέρυσι ήταν ο Gaspar Noé, φέτος ο Terrence Malick. Το σινεμά ένα βήμα μπροστά.

Blogoscars 2012 - Α' Γυναικείος Ρόλος By @chrisapap

2012-02-21T14:18:00.001+02:00

10. Kristen Wiig (Bridesmaids)

9. Emma Stone (The Help)

8. Kate Winslet (Carnage)

7. Viola Davis (The Help)

6. Glenn Close (Albert Nobbs)

5. Saoirse Ronan (Hanna)

4. Jessica Chastain (Take Shelter)

3. Leila Hatami (A Separation)

2. Rooney Mara (The Girl with the Dragon Tattoo)

1. Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin)

Blogoscars 2012 - Α' Γυναικείος Ρόλος

2012-02-21T00:00:00.003+02:00

Περισσότερο από πέρυσι, φέτος προσπαθώντας να φτιάξεις λίστα για τον Α' γυναικείο ρόλο των blogoscars συνειδητοποιείς ότι οι πρωταγωνιστικοί γυναικείοι ρόλοι είναι είδος υπό εξαφάνιση. Βέβαια, και μόνο η ερμηνεία της Rooney Mara να υπήρχε, πάλι πλήρης θα ήταν η χρονιά στην κατηγορία. Ήξερα ότι έτσι θα κάνω την παρουσίαση από τη στιγμή που είδα την ταινία, αν και με πρόλαβε πολύ καλύτερα ο @dark_tyler.

10. Mila Kunis (Friends with Benefits)

Γιατί σε μια χρονιά χωρίς πολλές πρωταγωνιστικές γυναικείες ερμηνείες είναι ευκαιρία να προωθήσουμε τη Μίλα.

9. Amy Adams (The Muppets)

Γιατί μετά το περσινό Fighter κάνει στροφή 180 μοιρών και είναι εξίσου καλή και φυσική.

8. Kate Winslet (Carnage)

Γιατί έχει πλέον τέτοια στόφα και εκτόπισμα που σε καθηλώνει σε ό,τι και αν κάνει.

7. Anne Hathaway (One Day)

Γιατί παρέδωσε την πιο μεστή ερμηνεία της καριέρας της.

6. Emma Stone (The Help)

Γιατί με την ερμηνεία της έδωσε μια ευχάριστη νότα στο The Help, ισοφαρίζοντας το δράμα της Viola Davis. Πάντα θα τις προτιμώ τέτοιες ερμηνείες.

5. Kirsten Dunst (Melancholia)

Γιατί ήταν ψυχρή και επιβλητική. Μελαγχολική.

4. Kristen Wiig (Bridesmaids)

Γιατί είναι η γυναίκα με το καλύτερο χιούμορ στο Hollywood.

3. Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin)

Γιατί πρέπει να μιλήσουμε για την/τον/το Tilda.

2. Jessica Chastain (Take Shelter)

Γιατί η Jessica Chastain είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

1. Rooney Mara (The Girl with the Dragon Tattoo)

Μυστήρια, σέξι, απειλητική, μοναχική, πρωτοποριακή, περιπετειώδης, σκοτεινή, ταλαντούχα, ερωτική, μοναδική. Απλά Rooney Mara.

Blogoscars 2012 - Α' Αντρικός Ρόλος by @chrissapap

2012-02-20T18:20:00.002+02:00

Αρνήθηκα πεισματικά να βάλω υποψήφιους τους Brad Pitt, George Clooney, καθώς έχουν παίξει και πολύ καλύτερους ρόλους. Από την άλλη για μένα αυτή η χρονιά σημαδεύτηκε από τον Ryan Gosling, με δυο εξαιρετικές ερμηνείες. Αναδείκνύεται φέτος μια νέα γενιά ηθοποιών με Gosling, το Hardy, το Fassbender, η οποία δείχνει ότι έχει τις ικανότητες, το ταλέντο και το τσαγανό να προσφέρει πολλά. Από τους παλαιότερους κράτησα φέτος διαχρονικές αξίες, όπως ο Gary Oldman και ο Johnny Depp. Λυπάμαι αλλά ο Pitt και ο Clooney πρέπει να αλλάξουν μανιέρα για να με πείσουν πλέον...

10. Jean Dujardin (The Artist)

Tον έβαλα επειδή μου θύμισε τον Τσάπλιν. Αυτό.

9.Asa Butterfield (Hugo)

Μου θύμισε τον Όλιβερ Τουίστ, το Χάρι Πότερ ( την 1η ταινία), το Φρόντο και ταινίες που έβλεπα μικρή. Για αυτό και μόνο το ταξίδι αξίζει την υποψηφιότητα.

8.Tom Hardy (Warrior)

H σύκρουση δυο αδελφών και η διάλυση μιας οικογένειας.

7. Ryan Gosling (The Ides of March)

Ένας ρομαντικός, φιλόδοξος campaign manager βρίσκεται αντιμέτωπος με τη σκοτεινή πλευρά της πολιτικής και ωριμάζει απότομα. Και ναι είναι εξαιρετικός ο Ryan.

6.Joseph Gordon-Levitt (50/50)

Ένας νέος άνδρας που πάσχει από καρκίνο και βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. Η πιο συγκινητική μάχη για τη ζωή, γεμάτη αξιοπρέπεια.

5.Johnny Depp (Rango)

Το λάτρεψα, Από τους καλύτερους χαρακτήρες που έχω δει ποτέ.

4.Μichel Shannon (Take Shelter)

Ο εξαιρετικός αυτός ηθοποιός μπήκε στο ραντάρ μου πολύ πρόσφατα με την ερμηνεία του στο Revolutionary Road. Στο Take Shelter παίρνει την ταινία σχεδόν πάνω του, στο ρόλο ενός πατέρα και συζύγου που θεωρεί τον εαυτό του πιο επικίνδυνο από ένα τυφώνα!

3.Michael Fassbender (Shame)

Γιατί δεν ντρέπεται αυτός.....και είναι εξαίσιος στο ρόλο του κόντρα σε όλους και σε όλα την κοινωνία, την αδερφή του...

2. Gary Oldman (Tinker Tailor Soldier Spy)

O Gary Oldman έχει μια πορεία γεμάτη από ρόλους που ακόμα και αν δεν σου αρέσουν, σου τραβάνε το ενδιαφέρον. Από το Δράκουλα μέχρι το Μπάτμαν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι κανένας ρόλος δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. Σύμφωνα με τον ίδιο σχετικά με το γιατί δεν έχει τιμηθεί με Όσκαρ, είπε " Η Ακαδημία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί μου". Φέτος παίζει τον πιο μεστό ρόλο του και διεκδικεί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το χρυσό αγαλματίδιο. Εγώ του το δίνω από εδώ.

1.Ryan Gosling (Drive)

Γιατί με ελάχιστες κουβέντες σκιαγράφησε τον πιο αμφιλεγόμενο, σκοτεινό ήρωα των τελευταίων ετών, που δε διστάζει να σκοτώσει αλλά και να ερωτευθεί.

Blogoscars 2012 - Α' Αντρικός Ρόλος

2012-02-20T01:35:00.001+02:00

Μπήκαμε στις πρωταγωνιστικές κατηγορίες των blogoscars και αρχή γίνεται με τον Α' ανδρικό. Αφήνω εκτός δεκάδας το Michael Shannon για να αποτίσω φόρο τιμής σε έναν ήρωα που αποτέλεσε συνώνυμο της εφηβείας μου.

10. Daniel Radcliffe (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2)

Γιατί μπορεί να μην πραγματοποίησε κάποια αξιομνημόνευτη ερμηνεία, ο Harry Potter όμως με συντρόφευσε για 10 χρόνια και του το οφείλω αθροιστικά για όλη αυτήν τη δεκαετία.

9. Charlie Day (Horrible Bosses)

Γιατί παρέδωσε την πιο αστεία πρωταγωνιστική ανδρική ερμηνεία της χρονιάς. Και ας θεωρώ παρανοϊκό να θέλει να σκοτώσει το τέλειο αφεντικό.

8. Gary Oldman (Tinker Tailor Soldier Spy)

Γιατί μυστικός πράκτορας δε σημαίνει μόνο James Bond και γιατί Gary Oldman δε σημαίνει μόνο Jim Gordon.

7. Owen Wilson (Midnight in Paris)

Γιατί ήταν ο Woody Allen.

6. George Clooney (The Descendants)

“Goodbye, Elizabeth. Goodbye, my love, my friend, my pain, my joy. Goodbye. Goodbye. Goodbye.”

5. Jean Dujardin (The Artist)

Γιατί ήταν το καλύτερο κομμάτι της ταινίας. Και κατάλαβα πόσο εκτίμησα το ρολο του εδώ.

4. Tom Hardy (Warrior)

Γιατί ο τρόπος που βιώνει τους ρόλους του φανερώνει στόφα μεγάλου ηθοποιού.

3. Ryan Gosling (Drive)

Γιατί μίλησε χωρίς να μιλήσει.

2. Asa Butterfield (Hugo)

Γιατί βγάζει το παιδί που κρύβεις μέσα σου.

1. Brad Pitt (Moneyball)

Γιατί πολύ απλά αυτό κύριοι είναι κατάθεση ψυχής.

Blogoscars 2012 - Soundtrack by @chrissapap

2012-02-19T17:15:00.001+02:00

5. Shame

4. Hanna

3. Drive

2. Midnight in Paris

1. The Girl with the Dragon Tattoo

Blogoscars 2012 - Σενάριο by @chrissapap

2012-02-19T17:13:00.003+02:00

10. Hossein Amini, βασισμένος στο βιβλίο του James Sallis (Drive)

9. John Logan, βασισμένος στο βιβλίο του Brian Selznick (Hugo)

8. Michel Hazanavicius (The Artist)

7. J. C. Chandor (Margin Call)

6. David Nicholls (One Day)

5. George Clooney/Grant Heslov/Beau Willimon (The Ides of March)

4. John Logan (Rango)

3. Woody Allen (Midnight in Paris)

2. Kristen Wiig/Annie Mumolo (Bridesmaids)

1. Asghar Farhadi (A Separation)

Blogoscars 2012 - Soundtrack

2012-02-19T03:38:00.007+02:00

Η μουσική είναι τόσο σημαντικός τομέας για να αγαπήσω μια ταινία. Στα περσινά blogoscars μου είχε γίνει η τιμή να παρουσιάσω τα αποτελέσματα των καλύτερων soundtrack. Πρόκειται λοιπόν για μια από τις αγαπημένες μου κατηγορίες, με την πιο εύκολη λίστα που έκανα φέτος.

5. Bellflower

Γιατί η ταινία έχει κομματάρες από Santigold, Lykke Li και Ratatat, δε μένει όμως εκεί, με το original score του Jonathan Keevil να είναι κορυφαίο. Άλλοτε ατμοσφαιρικό και άλλοτε απειλητικό, άλλοτε ηλεκτρονικό και άλλοτε ακουστικό, είναι ο ορισμός του σύγχρονου soundtrack.

4. Midnight in Paris

Γιατί το μόνο που θέλω είναι να ζήσω έναν παράφορο έρωτα με το Παρίσι.

3. The Girl with the Dragon Tattoo

Γιατί όχι μόνο ο Reznor δημιουργεί παρέα με τον Atticus Ross το μέλλον των soundtrack που μπορείς να τα ακούσεις στο σπίτι όσο και μέσα στην ταινία, αλλά καλεί και την Karen O και αλλάζει το Χριστό και την Παναγία των Led Zeppelin. Άξιος.

2. Submarine

Γιατί ♫ you look like you've been for breakfast at the heartbreak hotel ♫ ...

1. Drive

Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να είδε το Drive και να μη δοκίμασε να οδηγήσει με την οδοντογλυφίδα στο στόμα υπό τους ήχους του Kavinsky. Οριοθετεί το άρρηκτα συνδεδεμένο με την ταινία soundtrack.

Blogoscars 2012 - Σενάριο

2012-02-19T02:23:00.006+02:00

Κλασικά η πιο αδικημένη κατηγορία είναι αυτή του σεναρίου, καθώς αποτελεί το σκελετό πάνω στον οποίο στήνεται αυτό που τελικά βλέπουμε στο σινεμά. Χωρίς πολλά λόγια, ας μιλήσουν τα σενάρια.

10. Michel Hazanavicius (The Artist)

9. Kristen Wiig/Annie Mumolo (Bridesmaids)

8. Richard Ayolade, βασισμένος στο βιβλίο του Joe Dunthorne (Submarine)

7. David Nicholls (One Day)

6. J. C. Chandor (Margin Call)

5. Denis Villeneuve, με την επιμέλεια της Valérie Beaugrand-Champagne και βασισμένος στο θεατρικό έργο του Wajdi Mouawad (Incendies)

4. Asghar Farhadi (A Separation)

3. John Logan, βασισμένος στο βιβλίο του Brian Selznick (Hugo)

2. Woody Allen (Midnight in Paris)

1. Aaron Sorkin/Steven Zaillian βασισμένοι στην ιστορία του Stan Chervin και το βιβλίο του Michael Lewis (Moneyball)

Για άλλη μια φορά ο Sorkin ασχολείται με σενάριο και η περιπέτεια εστιάζεται στους διαλόγους. Απίστευτος.

Blogoscars 2012 - Β' Γυναικείος Ρόλος by @chrisapap

2012-02-18T13:50:00.008+02:00

10. Bryce Dallas Howard (The Help)

Γιατί παρά το γεγονός ότι τη θεωρώ αδιάφορη ηθοποιό με κέρδισε ως Hilly, Ειδικότερα στη σκηνή της τουαλέτας.

9. Emma Stone- (Crazy, Stupid, Love)

Για πολλούς λόγους. Ήταν γλυκιά, ανασφαλής, αυθεντική. Και είχε και απίστευτη χημεία με τον Ryan Gosling.

8. Rose Byrne (Bridesmaids)

Ήταν η σκύλα του έργου και σε κατάφερνε να τη συμπαθήσεις . Η τέλεια γυναίκα εξωτερικά, ανασφαλής, μόνη και πικραμένη στο βάθος. Όαση η εσωτερική και συγκρατημένη ερμηνεία της σε σύγκριση με τη χοντροκομμένη και υπερβολικά θορυβώδη ερμηνεία της Melissa McCarthy.

7.Octavia Spencer (The Help)

Εξαιρετική εσωτερική ερμηνεία σε μια ταινία με πολλές καλές ερμηνείες.

6. Helena Bonham Carter (Harry Potter and the Deathly Hallows )

5. Bérénice Bejo (The Artist)

Προοδευτική, ρεαλίστρια, ρομαντική πιστή. Και όλα αυτά τα έκανε βουβή.

4.Carey Mulligan (Drive)

Συναισθηματική, τρυφερή έδειχνε την άλλη πλευρά του Driver. Eιδικά στη σκηνή που την αποχαιρετά ο Gosling από το τηλέφωνο....

3.Jessica Chastain (The Help)

2. Shailene Woodley (The Descendants)

Την είχα συνηθίσει στο ρόλο μιας εγκύου έφηβης με ερωτικά μπλεξίματα σε μια μέτρια σειρά, της οποίας τον τίτλο δεν θυμάμαι. Με εξέπληξε ευχάριστα με την ερμηνεία της...

1.Carey Mulligan (Shame)

H ένταση με το Fassbender, η τελειότητα που προβάλει και το πόσο ευάλωτη είναι....και πάνω από όλα αυτό το τραγούδι. Αν δεν συγκινηθείς με αυτό με τι θα συγκινηθείς?

Blogoscars 2012 - Β' Γυναικείος Ρόλος

2012-02-18T03:24:00.006+02:00

Δεύτερη μέρα blogoscars με δεύτερους γυναικείους ρόλους. Ευκαιρία να αποθεώσουμε πάλι το Hugo και να εκφράσουμε την αγάπη μας στην Emma Stone, ενώ βραβείου γυναίκας ηθοποιού της χρονιάς πηγαίνει χωρίς δεύτερη σκέψη στην Jessica Chastain.

10. Helen McCrory (Hugo)

Γιατί είχε κάτι το μυστηριακά και ανεξερεύνητα μαγικό που με κέρδισε από την πρώτη της σκηνή.

9. Bérénice Bejo (The Artist)

Γιατί ήταν παραπάνω μοιραίο θηλυκό απ' ό,τι είναι στην πραγματικότητα και έβγαλε και με το παραπάνω την αύρα της ντίβας των 30s.

8. Marion Cotillard (Midnight in Paris)

Γιατί αν φανταζόμουν τη μούσα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών των αρχών του 20ου αιώνα, κάπως έτσι θα ήταν.

7. Emma Stone (Crazy, Stupid, Love)

Γιατί ήταν μια ποθητή γυναίκα με καθημερινή φυσικότητα και βασικά γιατί λάμπει όπου και να παίξει.

6. Jessica Chastain (The Tree of Life)

Γιατί ο τρόπος που ερμήνευσε την εύθραυστη θηλυκότητα ήταν αριστουργηματικός.

5. Carey Mulligan (Drive)

Γιατί οδήγησε το Gosling σε μονοπάτια ερωτικά.

4. Shailene Woodley (The Descendants)

Γιατί η Αμερικανή έφηβη ωρίμανσε όμορφα.

3. Jessica Chastain (The Help)

Γιατί έτσι έπρεπε να είναι η Betty Draper.

2. Melissa McBride (Bridesmaids)

Γιατί παραπάνω από τη μισή επιτυχία του Bridesmaids στηρίζεται πάνω της και γιατί επιτέλους ανοίγει το δρόμο για ακαδημαϊκή αναγνώριση των κωμικών ερμηνειών.

1. Chloë Moretz (Hugo)

Γιατί δεν είναι παιδί θαύμα. Είναι εξαιρετική ηθοποιός. Τελεία.

Blogoscars 2012 - Β' Αντρικός Ρόλος by @chrissapap

2012-02-17T02:45:00.001+02:00

10. Χρήστος Στέργιογλου (Άδικος Κόσμος)

9. Philip Seymour Hoffman (The Ides of March)

8. Viggo Mortensen (A Dangerous Method)

7. Ryan Gosling (Crazy, Stupid, Love)

6. Nick Nolte (Warrior)

5. Colin Farrell (Horrible Bosses)

4. Paul Giamatti (The Ides of March)

3. Albert Brooks (Drive)

2. Alan Rickman (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2)

1. Uggie (The Artist)

Blogoscars 2012 - Β' Αντρικός Ρόλος

2012-02-17T02:41:00.015+02:00

Δεύτερη χρονιά blogoscars, με περισσότερες συμμετοχές, περισσότερο τζέρτζελο και ευτυχώς με πολλές καλές ταινίες. Χωρίς καμία επιρροή (εντάξει, ίσως με μια μικρή) από τις τάσεις των Όσκαρ, οι αγαπημένοι μου Β' ανδρικοί ρόλοι για αυτήν τη σεζόν είναι οι παρακάτω:

10. Martin Scorsese (Hugo)

Γιατί μπορεί μεν να εμφανίστηκε σε μια μόνο σκηνή, η παρουσία του όμως είχε τόσους πολλούς συμβολισμούς που βούρκωσα απλά βλέποντάς τον.

9. Colin Farrell (Horrible Bosses)

Γιατί ήταν το καλύτερο αφεντικό που δε θα ήθελα ποτέ να έχω στη δουλειά.

8. Alan Rickman (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2)

Γιατί ήταν ο ήρωας της ταινίας. Όχι Alan Rickman. Severus Snape.

7. Nick Nolte (Warrior)

Γιατί ήταν ένα κομμάτι μεταμέλειας και αυτολύπησης που έσερνε το τομάρι του εδώ κι εκεί. Ακόμη πιο πειστικός και απ' ό,τι απαιτούσε ο ρόλος.

6. Brad Pitt (The Tree of Life)

Γιατί δεν ξέρω αν θα σταματήσει στα 50 του όπως έχει δηλώσει, είναι όμως σε μεγάλη φόρμα παρέχοντας ουσιώδεις και διεισδυτικές ερμηνείες.

5. Albert Brooks (Drive)

Γιατί ήταν villain παλιάς κοπής.

4. Corey Stoll (Midnight in Paris)

Γιατί έβαλε κάτω Πικάσο και Νταλί μαζί.

3. Sacha Baron Cohen (Hugo)

Γιατί ο άνθρωπος που ευθύνεται για αυτήν εδώ τη σκηνή έδωσε βάθος στο παραμύθι του Scorsese.

2. Jonah Hill (Moneyball)

Γιατί με αυτήν του την ερμηνεία κονιορτοποιεί όλα τα έως τώρα αρνητικά σχόλια για το υποκριτικό του ταλέντο. Haters gonna hate.

1. Ben Kingsley (Hugo)

Γιατί ήταν το σινεμά.

We 'll always have music

2012-02-10T04:03:00.005+02:00

Η αλήθεια είναι ότι φέτος για πρώτη φορά δεν έχω τόση κάψα να ακούσω νέες κυκλοφορίες. Το κάνω κάπως μηχανικά. Και παρατηρώ ότι δεν είμαι ο μόνος που μου συμβαίνει αυτό. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πλέον τόσο τραγική που και να μη θες να ασχοληθείς με αυτήν, θα τη βρεις παντού μπροστά σου. Αυτό που πριν από ένα με δύο χρόνια ήταν απλώς μια μιζέρια που ένιωθες παρακολουθώντας ειδήσεις, σήμερα είναι παντού. Σε κάθε βήμα σου στο κέντρο της Αθήνας βιώνεις την παρακμή. Θυμάμαι πόσο ρόδινα ήταν όλα όταν μπήκα στη σχολή πίσω στο 2007 και πόσο μου άρεσε να περπατάω στους δρόμους του ιστορικού κέντρου της πόλης και βλέπω πως είναι σήμερα και αναρωτιέμαι πώς άλλαξαν όλα τόσο γρήγορα. Και στη μέση όλων αυτών, μια γενιά που γαλουχήθηκε μέσα στην ευδαιμονία και στα μεγάλα όνειρα, μονάχα για να γκρεμιστούν όλα σε μια νύχτα όταν έφτασε η στιγμή να αποκτήσει όσα της υποσχέθηκαν. Υπάρχει όμως και η μουσική. Πάντα θα υπάρχει. Έστω και στο φόντο.

Pop. 1280 - The Horror

8,5/10

Για τη Sacred Bones δε χρειάζεται να πω και πολλά. Είναι με διαφορά η πιο καλαίσθητη νέα δισκογραφική εταιρεία στον κόσμο από όποιον τομέα και αν το δει κανείς. Ένα από τα τελευταία της δώρα στη μουσική είναι οι Pop. 1280. Νεοϋρκέζοι που κυκλοφορούν φέτος το ντεμπούτο τους με τον περιεκτικό τίτλο "The Horror" και χάρη στη Sacred Bones θα ακουστούν στο σωστό κοινό. Αυτός ο δίσκος είναι ακριβώς ό,τι θέλω να ακούω αυτήν την εποχή. Ακατέργαστο rock της συνομοταξίας των πρώιμων Sonic Youth για την ταύτιση, post-punk μυαλό για την καταχνιά και κάποιες punk εξάρσεις για την πώρωση. Μπες μέσα στις φλόγες του Burn the Worm, κάνε απόκοσμο air guitar με το New Electronic, άσε την αρρώστια του Nature Boy να σε κυριεύσει, χάσου μέσα στην έξαλλη τελετουργία του Bodies in the Dunes, κυλήσου στο βούρκο του Cyclotron, βρες την ανθρωπιά σου στα σκονισμένα synths του Beg Like a Human, ηλεκτρίσου με το Dogboy, σπάσε το κορμί σου στο West World, ανταποκρίσου στα νοητικά παιχνίδια του Hang 'Em High και αφουγκράσου το χάος του Crime Time. Βασικά άκου το δίσκο. Μεγάλη είσαι Sacred Bones και θαυμαστά τα έργα σου...

ΥΓ: Στην παραγωγή του δίσκου ο Ben Greenberg που πέρυσι ανέλαβε το "Leave Home" των Men. Λέει κάτι αυτό...

Hospitality - Hospitality

7,5/10

Θεωρητικά οι Hospitality είναι μια ακόμα indie pop μπάντα με γυναικεία φωνητικά όπως όλες τις υπόλοιπες που έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια τον κόσμο της μουσικής. Τί είναι όμως αυτό που με κάνει να μη μπορώ να ξεκολλήσω από το ομότιτλο ντεμπούτο τους; Η απάντηση βρίσκεται στην αμεσότητα και τη ζεστασιά που βγάζουν. Δεν κάνουν κάτι διαφορετικό, είναι όμως η μπάντα της διπλανής πόρτας που παίζει αυτό που γουστάρει χωρίς κανέναν απώτερο σκοπό. Είναι αυθεντικοί. Το τελικό αποτέλεσμα ακούγεται σαν οι Belle and Sebastian να κυκλοφορούσαν το ντεμπούτο τους αν κατάγονταν από το Brooklyn και το 'Friends of Friends' είναι ήδη από τα αγαπημένα μου χιτάκια της χρονιάς που όποτε το ακούω με κάνει να περνάω καλά. Και αυτό νομίζω είναι και το νόημα...

Hospitality - Friends of Friends

Air - Le Voyage Dans La Lune

6/10

Ο έβδομος δίσκων των Air αποτελεί soundtrack της έγχρωμης έκδοσης της ιστορικής μικρού μήκους ταινίας "Le Voyage Dans La Lune" από το 1902. Ως εκ τούτου, ηχεί περισσότερο σαν μουσική υπόκρουση κινούμενων εικόνων παρά ως αυτόνομο μουσικό έργο. Υπάρχουν κάποιες μαγικές αλλαγές, όμως τα 30 λεπτά του δίσκου δεν επιβεβαιώνουν την ταυτότητά του ως LP. Το 'Seven Stars' με τη συμμετοχή της Victoria Legrand των Beach House είναι καταπληκτικό και πρόκειται για ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν ηχογραφήσει οι Γάλλοι εδώ και αρκετά χρόνια, ενώ με τη συνδρομή των Au Revoir Simone βυθίζεσαι άμεσα στη μυστηριακή ατμόσφαιρα του 'Who Am I Now'. Θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει ως ένα παράλληλο EP και όλοι να ήμαστε ικανοποιημένοι, παρόλα αυτά τώρα αφήνει έντονη αίσθηση του ανολοκλήρωτου.

A Place to Bury Strangers - Onwards to the Wall EP

5,5/10

Ένας Θεός ξέρει πόσο αγαπώ τους A Place to Bury Strangers, αλλά στην πραγματικότητα η κυκλοφορία του "Onwards to the Wall EP" δεν είχε κανένα απολύτως νόημα. Σκέψου ένα φίλο σου που ναι μεν έχει χιούμορ, εναλάσσει όμως διαρκως την ίδια γκάμα αστείων. Στην αρχή θα τα λατρέψεις και θα γελάσεις, όταν όμως τον βλέπεις να λέει κάθε φορά τα ακριβώς ίδια αστεία θα βαρεθείς και θα ξενερώσεις αμέσως. Έτσι και οι A Place to Bury Strangers. Το 'So Far Away' είναι πάρα πολύ καλό κομμάτι, όμως όλα τα κομμάτια του "Onwards to the Wall EP" θα μπορούσαν να είναι b-sides σε οποιαδήποτε άλλη κυκλοφορία τους. Είναι ο ίδιος ήχος. Εξαιρετικός μεν, αλλά ο ίδιος. . Δε μειώνεται βέβαια η αναμονή μου για τον τρίτο τους δίσκο, ελαχιστοποιείται όμως η περίοδος χάριτος των Νεοϋρκέζων σε περίπτωση που παραδώσουν ακριβώς την ίδια συνταγή.

Λάνα

2012-01-28T13:49:00.005+02:00

Lana Del Rey - Born to Die

9/10

Η Lana Del Rey είναι σπάνια περίπτωση στα σύγχρονα μουσικά δεδομένα. Μέσα σε λίγους μήνες κατάφερε να γίνει το πρώτο θέμα συζήτησης στο μουσικό (και όχι μόνο) τύπο, με ολόκληρο το ίντερνετ να έχει διχαστεί ανάμεσα σε φανατικούς υποστηρικτές της και αυστηρούς επικριτές της. Η 25χρονη Αμερικανίδα πριν από 2 χρόνια ήταν η άσημη Lizzy Grant,η οποία έκανε ολικό ρετουσάρισμα ώστε πέρυσι μας συστήθηκε με το "Video Games" ως η εντυπωσιακή περσόνα Lana Del Rey. Το στυλ της, βγαλμένο από άλλη εποχή, κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. Η ίδια δηλώνει μια "gangster Nancy Sinatra" και κατάφερε να το υποστηρίξει και στην πράξη. Την ώρα όμως που όλα ήταν έτοιμα για την κυκλοφορία του ντεμπούτου της, ήρθε η καταστροφική της εμφάνιση στο Saturday Night Live και έδωσε τροφή για επιχειρήματα στους πολέμιούς της. Και ενώ αρκετά τραγούδια είχαν ήδη ακουστεί για να αυξήσουν την ανυπομονησία, έφτασε τελικά και η ώρα της κυκλοφορίας του δίσκου.

Ζούμε σε μία εποχή που οι μύθοι τείνουν να καταρρίπτονται. Ο κόσμος αρχίζει να αμφισβητεί τα πάντα και τους πάντες και ευημερεί το πιο γήινο και προσιτό. Αυτό βέβαια είναι κακό; Φυσικά και όχι. Πολύ περισσότερο είναι το ζητούμενο. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά. Πάντα ο άνθρωπος θα χρειάζεται κάποια είδωλα τα οποία θα θαυμάζει, θα ταυτίζεται μαζί τους και τα οποία θα λειτουργούν ως ένας φάρος ελπίδας για το μέλλον. Άν η Lana Del Rey ζούσε στα 50s, θα ήταν σταρ πρώτου επιπέδου με καθολική αναγνώριση. Οι άνδρες θα τη θεωρούσαν το απόλυτο θηλυκό, οι γυναίκες θα ήθελαν να της μοιάσουν και η μουσική της θα θεωρούνταν σήμερα κλασική. Παρόλα αυτά, βρισκόμαστε πλέον στο 2012 και η Lana Del Rey επιχειρεί να αναστήσει μια ολόκληρη εποχή σε ένα περιβάλλον που είναι καθόλα διαφορετικό. Κάποιοι θα γοητευτούν από αυτήν την προσπάθειά της. Το στυλ της είναι επιβλητικό και αρχοντικά θηλυκό και ξέρει ακριβώς πως να πουλήσει αυτήν την εικόνα. Πολλοί όμως βρίσκουν εντελώς ψεύτικη την παρουσία της, θεωρώντας την άλλο ένα δημιούργημα των ΜΜΕ. Αυθεντικό ταλέντο ή πλαστικό δημιούργημα των hipsters για να εισβάλλουν στο mainstream; Χαρισματική περσόνα ή μια ακόμη άφωνη ποπ τραγουδίστρια με ψαρωτική εμφάνιση; Στην πραγματικότητα τίποτε από αυτά δεν έχει σημασία τη στιγμή που πατάς το play στο δίσκο.

Από την εισαγωγική μελωδία του "Born to Die" μεταφέρεσαι σε άλλη εποχή. Στο ομότιτλο κομμάτι η Del Rey βγάζει μια ιδιαίτερη ευαισθησία, χωρίς όμως να χάνει την αύρα της ντίβας που διαθέτει. Μεγαλεπήβολο και ερωτικό, σου δημιουργεί σκηνές όπως αυτές στο πανέμορφο βίντεό του. Στο Off to the Races φανερώνει ένα αρκετά πιο επιθετικό πρόσωπο της μοιραίας και ανεξάρτητης γυναίκας. Η αλλαγή στο ρεφρέν παραμένει εντυπωσιακή κάθε φορά. Το Blue Jeans το έχουμε ακούσει εδώ και καιρό και δεν είναι απλά από τα καλύτερα τραγούδια της Lana Del Rey, αλλά από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια. Χωράει μέσα του μια μοναδική νοσταλγία. Από αυτές που κάθε φορά που το ακούς ξυπνούν στη μνήμη σου στιγμές του παρελθόντος. Όμορφες ή άσχημες, είναι ένα βίωμα που δε θες να τελειώσει. Γιατί εν τέλει, τα μουσικά συστατικά της Hope Sandoval είναι η μόνη συνταγή που δεν πρόκειται να κουράσουν ποτέ. Το Video Games κατηγορήθηκε προσφάτως ότι η μελωδία του ανήκει σε ένα τραγούδι της Ελένης Βιτάλη από το 1991! Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει αρκετά, αλλά διαφέρει επίσης αρκετά. Φτάνοντας στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, έχουν δημιουργηθεί τόσοι τόνοι μουσικής ώστε πολύ δύσκολα θα βρεις κάτι που να μη μοιάζει με κάτι άλλο. Αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι έγινε από πρόθεση. Όχι πάντα (εκτός φυσικά και αν είσαι γνωστός Έλληνας μουσικοσυνθέτης) . Το 'Video Games' είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι, με συναίσθημα που διαχέεται στην ατμόσφαιρα από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι αποτέλεσε το Δούρειο Ίππο της Lana Del Rey στην προσπάθειά της να εισβάλλει σε μαζικά ακροατήρια. Και κάπου εδώ τελειώνουν τα τραγούδια που είχαμε ακούσει πριν την κυκλοφορία του δίσκου.

Το Diet Mountain Dew είναι ελαφρώς πιο uptempo, με feeling παλιών ταινιών James Bond. Το National Anthem στη συνέχεια είναι ένα από τα κορυφαία κομμάτια του δίσκου. Ξεκινά επιβλητικά, όπως αρμόζει σε κάθε εθνικό ύμνο, για να καταλήξει σε ένα ονειρικό ρεφρέν ανθεμικής ποπ. Οι παιχνιδιάρικοι στίχοι κάνουν ακόμη πιο ενδιαφέρον το κομμάτι και επιτέλους ένας National Anthem που μπορούμε να στηρίξουμε. Αντίθεση δημιουργεί η μπαλάντα που ακολουθεί. Το Dark Paradise είναι ήδη για πολλούς το αγαπημένο τραγούδι του δίσκου. Ένας σκοτεινός ερωτικός υμνος που όσοι βρίσκουν ενδιαφέροντα αυτά τα τρία χαρακτηριστικά θα λατρέψουν από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Καθηλωτικό. Το Radio είναι ίσως η πιο safe επιλογή τραγουδιού στο άλμπουμ, με τις τυπικές ενορχηστρώσεις της Lana Del Rey και τη συνηθισμένη ατμοσφαιρική αλλαγή στο ρεφρέν. Παρόλα αυτά είναι πολύ νωρίς για να κουράσει και στο τέλος κερδίζει τις εντυπώσεις. Εξαιρετικό και το Carmen που ακολουθεί. Άλλη μια δυνατή μπαλάντα με τα ψιθυριστά φωνητικά να κλέβουν τις εντυπώσεις.

Η τριάδα των τραγουδιών που κλείνει το "Born to Die" είναι από τα highlights του δίσκου. Καταρχάς το Million Dollar Man. Μια ατμοσφαιρική μπαλάντα που όταν η Lana ερμηνεύει "one for the money and two for the show" σε έχει κερδίσει χωρίς να προλάβεις να το καταλάβεις. Το Summertime Sadness έχει φτιαχτεί με τα απαραίτητα υλικά για να παίζεται στο τέρμα τα πιο θλιμμένα βράδια του καλοκαιριού, και το This Is What Makes Us Girls κλείνει το δίσκο με έναν τρόπο που δε μας έχει συνηθίσει η Del Rey. Πρόκειται για ένα statement της θηλυκότητάς της και εν γένει της προσωπικότητάς της. Επεξηγηματικό όσο πρέπει, νοσταλγεί για το παρελθόν, αλλά αντιμετωπίζει κατάματα το μέλλον. Και σε αυτό το μέλλον το όνομα "Lana Del Rey" είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα της χρυσής εποχής του Hollywood.

Πέρα από την κουβέντα για την αξία της περσόνας Lana Del Rey, το "Born to Die" είναι ένας καταπληκτικός δίσκος. Δεν ξέρω αν το είχε μέσα της και δε με αφορά. Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό που ακούω με κάνει να νιώθω κάθε πιθανό συναίσθημα που μπορεί να μου δημιουργεί η μουσική. Σε οποιαδήποτε κριτική του μουσικού περιεχομένου του, είσαι υποχρεωμένος να μιλήσεις για συναισθήματα και όχι για μουσικές αναφορές. Έχουν σημασία λοιπόν όλα τα άλλα; Απολύτως καμία.

Lana Del Rey - Born to Die

Η μουσική στο ενδιάμεσο

2012-01-21T03:30:00.001+02:00

Δεν έχω καταλάβει ακόμα πότε μπήκε το 2012 και ήδη έχουν ξεκινήσει πυρετώδεις διαδικασίες διαβάσματος ώστε να τελειώσει επιτέλους η καταραμένη υπόθεση "πτυχίο". Πόσο άδικο κάθε φορά να λες ότι θα διαβάσεις μέσα στις γιορτές, αλλά ποιος διαβάζει τέλος πάντων μέσα στη ραστώνη των γιορτών; Έπειτα έρχεται ένα διάστημα προσαρμογής στην καθημερινότητα και μετά συνεχίζεις να λες στον εαυτό σου ότι θα ξεκινήσεις το διάβασμα την επόμενη μέρα (και μετά την επόμενη και μετά την επόμενη). Έρχεται τέλος μια στιγμή που ο χρόνος σε πιέζει και αγχώνεσαι μόνο στη σκέψη πόσο χρόνο σπατάλησες χωρίς να κάνεις τίποτα δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο. Τουλάχιστον πάντα θα έχουμε τη μουσική. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω δυο λόγια για κάποιους δίσκους που μου κρατούν παρέα το τελευταίο διάστημα, ανανεώνοντας το μουσικό ραντεβού μετά το πέρας της εξεταστικής.

Schoolboy Q - Habits & Contradictions

8,5/10

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι ειδικός επί του hip hop, πάντα όμως το θεωρούσα από τα πιο ενδιαφέροντα μουσικά μονοπάτια που πάντοτε έβγαζε καλούς δίσκους. Ο Schoolboy Q είναι μέλος των 'Black Hippy' μαζί με τους Kendrick Lamar, Jay Rock και Ab-Soul και αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το δεύτερο δίσκο του υπό τη μορφή mixtape με τίτλο "Habits & Contradictions". Παρά το γεγονός ότι το τελικό αποτέλεσμα ηχεί απίστευτα φρέσκο, τα κομμάτια του Αμερικανού ράπερ διακατέχονται από μια old school πρόσμιξη του hip hop με το trip hop, τότε που οι δύο αυτοί όροι δε διέφεραν και τόσο. Το sample της διασκευής της Lissie στο 'Pursuit of Happiness' του Kid Cudi διοχετεύεται καθαρτικά στο 'Hands on the Wheel' και το 'Cowboys' των Portishead γίνεται το ζοφερό φόντο του 'Raymond 1969'. Υπάρχουν κάποια ράθυμα και εντελώς αρρωστημένα beats όπως αυτό στο 'Druggy Wit Hoes Again' και το 'Nightmare on Figg St.', το 'There He Go' είναι τόσο πιασάρικο που εύκολα θα το ζήλευε ο Jay-Z και το 'Tookie Knows' αποδεικνύει ότι τα ιντερλούδια δεν είναι πάντα τόσο βαρετά. Ο Schoolboy Q μαζεύει εκλεκτούς προσκεκλημένους από τη νέα γενιά του hip hop όπως ο A$AP Rocky και ο Curren$y και δημιουργεί ένα κολάζ προσωπικών βιωμάτων και συναισθημάτων που στην ολότητά του έχει μια συνέχεια. Το "Habits & Contradictions" είναι σκοτεινό και διατρανώνει ότι η νέα γενιά του hip hop είναι ανεξάρτητη και ότι προς το παρόν δε δείχνει κανένα ενδιαφέρον για οποιαδήποτε μορφή πολυτελούς lifestyle.

Schoolboy Q feat. A$AP Rocky - Hands on the Wheel

Porcelain Raft - Strange Weekend

8/10

Υπήρχε αρκετός κόσμος που περίμενε το ντεμπούτο του κύριου Mauro Remiddi ως Porcelain Raft. Ο Ιταλός είχε δημιουργήσει ήδη ένα hype γύρω από το όνομά του, και ακούγοντας το "Strange Weekend" καταλαβαίνεις ότι αυτό δε συνέβη άδικα. Ο δίσκος είναι γεμάτο από αιθέρια ποπ, πασπαλισμένη με χρυσόσκονη και ιδανική για ανοιξιάτικες ονειροπολήσεις. Στο δρόμο που χάραξε πέρυσι ο Washed Out, ο Remiddi μπλέκει το lo-fi με chillwave ηλεκτρονικούς ήχους, δημιουργώντας κάτι αθώο και τόσο πανέμορφο. Το 'Drifting In and Out' είναι βγαλμένο από τις κορυφαίες στιγμές των M83, ενώ το καταπληκτικό 'Shapeless & Gone' είναι μια feelgood μπαλάντα κατευθείαν από τα 90s. Το 'Unless You Speak From Your Heart' αποπνέει και αυτό μια εύθυμη νοσταλγία και αυτό που εν τέλει επιτυγχάνει ο Remiddi είναι να μεταδώσει στη μουσική του το feeling των πολλών ταξιδιών που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Το "Strange Weekend" είναι ένα soundtrack φυγής και αν και είμαστε πολύ νωρίς, είμαι σίγουρος ότι κέρδισε μια θέση για πολλούς στα καλύτερα της χρονιάς.

Unless You Speak From Your Heart by Porcelain Raft

The Big Pink - Future This

7/10

Οι Λονδρέζοι Big Pink κυκλοφόρησαν αυτόν το μήνα το δεύτερο δίσκο τους με τις κριτικές που το συνοδεύουν να είναι απογοητευτικές. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια η βρετανική indie μουσική σκηνή παραπαίει, με την Αμερική να έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου τα σκήπτρα, όμως νομίζω ότι η επίθεση που δέχτηκε το "Future This" είναι λίγο άδικη. Αυτό που κάνουν εδώ οι Άγγλοι είναι να δημιουργούν τέλεια ποπ, σκεπασμένη από ένα μανδύα 90s electro ήχων. Και αυτό που κάνουν το κάνουν καλά. Το "Future This" είναι γεμάτο από ποπ χιτάκια που ταιριάζουν άψογα με μια περιήγηση στη φωταγωγημένη πόλη το βράδυ. Το back to back των 'Jump Music' και 'Lose Your Mind' είναι η καλύτερη στιγμή ενός δίσκου ο οποίος σε κάνει να περνάς καλά. Σαν ένας φίλος σου χωρίς έγνοιες, που δεν τον βλέπεις πολύ συχνά γιατί νιώθεις ότι δε μπορείς να κάνεις ποτέ σοβαρή κουβέντα μαζί του, αλλά τελικά θα διατηρήσεις επαφή και θα θελήσεις να βγεις μαζί του κάποιες φορές. Γιατί σαν άνθρωποι κατά βάθος πάντα θέλουμε να αγνοούμε τη γκρίνια και να περνάμε καλά. Και σε αυτό οι Big Pink βοηθούν αρκετά.

The Big Pink - Stay Gold

The Girl with the Dragon Tattoo: Fincher edition

2012-01-15T02:16:00.005+02:00

Η αυθεντική σουηδική εκδοχή του Girl with the Dragon Tattoo κυκλοφόρησε μόλις το 2009, οπότε πολύ εύλογα κάποιος διερωτάται ποιος ακριβώς είναι ο λόγος ύπαρξης ενός remake σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ο David Fincher ανέλαβε την πρόκληση και καλείται να δώσει απαντήσεις, σε ένα παιχνίδι που τόσο λατρεύει.

Ο Fincher πάντα αναζητούσε το καινούριο, το σύγχρονο, αυτό που θα σε κάνει να επιστρέψεις από την οθόνη του PC στον κινηματογράφο. Και στα 51 του είναι πλέον τόσο καλός σε αυτό, που στο Girl with the Dragon Tattoo κάνει επίδειξη δύναμης. Δεν κάνει ακριβώς διασκευή του βιβλίου του Stieg Larsson, αλλά διασκευάζει πρωτίστως την ταινία του Niels Arden Oplev. Ένας δημοσιογράφος που κατηγορείται για συκοφαντική δυσφήμιση καλείται να διαλευκάνει την υπόθεση της προ 40ετίας εξαφάνισης 16χρονης ανιψιάς ηλικιωμένου βιομηχάνου. Στην πορεία θα βρει στο πλευρό του την προβληματική αλλά χαρισματική νεαρή χάκερ Lisbeth Salander, σε μια υπόθεση που θα οδηγήσει και τους δύο στα άδυτα των δυστροπιών και των ναζιστικών ψηγμάτων της σουηδικής οικογένειας.

Η ιστορία παραμένει στη Σουηδία, αλλά οι χαρακτήρες μιλούν αγγλικά. Αυτή η αντίθεση ξεπερνιέται με την αλλαγή στην προφορά των ηθοποιών, πλην του Daniel Craig ο οποίος σου δίνει την εντύπωση ότι αντί για το Michael Nyqvist αντιγράφει τον Ewan McGregor από το Ghost Writer. Στήνοντας το ίδιο σκηνικό με τη σουηδική ταινία, τη διαφορά καλούνται να κάνουν τα πρόσωπα. Και οι παράγοντες που εξυψώνουν το Girl with the Dragon Tattoo είναι δύο: ο ίδιος ο David Fincher και η Rooney Mara.

Η σκηνοθεσία του Fincher συνιστά λόγο να επισκεφθείς το σινεμά. Αυτό που κάνει τη διαφορά σε ένα μεγάλο σκηνοθέτη είναι ο τρόπος που βλέπει κάθε σκηνή. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να πεις το ίδιο πράγμα, δε θα σε καθηλώσουν όμως όλοι εξίσου. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης έχει το ταλέντο να γνωρίζει σε βάθος το ψυχαγωγικό μέσο το οποίο μεταφέρει το μήνυμά του. Ξέρει λοιπόν ποιος είναι κάθε φορά ο ιδανικός τρόπος για να περάσει αυτό το μήνυμα άθικτο, τόσο ώστε να αποκτά το ίδιο το μήνυμα την ιδιότητα του μέσου. Ο ρεαλιστικός (πάντα όμως εντός των πλαισίων του μέσου) τρόπος που παρουσιάζει τη σκηνή του βιασμού της Lisbeth, η σαδιστική απεικόνιση της σκηνής του Craig με το δολοφόνο υπό τους ήχους της Enya, η αναμονή του σωστού timing για το αποκαλυπτικό flashback λίγο πριν το τέλος, ολόκληρη η σκηνοθεσία του Fincher προσφέρει διαμάντια της σύγχρονης κινηματογραφικής ανθολογίας. Από τους εντυπωσιακά στυλιζαρισμένους τίτλους αρχής μέχρι το τέλος.

Και η σκηνοθεσία του Fincher μας φέρνει στο δεύτερο σημαντικό παράγοντα που αναδεικνύει την ταινία, στη Rooney Mara. Μπορεί το πέρασμα της 26χρονης Αμερικανίδας ηθοποιού στο Social Network να ήταν ενδιαφέρον, τίποτα όμως δεν έδειχνε ότι έχει μέσα της ένα ρόλο όπως αυτό της Lisbeth. Η Noomi Rapace στην αυθεντική κινηματογραφική εκδοχή του μυθιστορήματος του Larsson έγινε σύμβολο, η Mara παρόλα αυτά δε σε αφήνει να τη σκεφτείς ούτε λεπτό. Και μπορεί η ερμηνεία του Craig να ξεχαστεί γρήγορα, όμως αυτή της Mara θα μνημονεύεται για χρόνια. Μέσα στο ζωηρά απαθές βλέμμα της αντικατοπτρίζεται η ανεξάρτητη σύγχρονη γυναίκα, παγιδευμένη σε ένα συνεστραμμένο αστικό περιβάλλον. Επικίνδυνη και ταυτόχρονα σέξι. Έξυπνη αλλά μοναχική. Παρά την τρομακτική εξωτερική της αλλαγή και σε αντίθεση με τη Rapace, η ερμηνεία της Mara είναι περισσότερο εσωτερική. Δεν απέκτησε δημοσιότητα μέσω ενός ρόλου. Έγινε αυτός ο ρόλος. Η Rooney Mara είναι το κορίτσι με το τατουάζ. Δεν το ενσαρκώνει απλώς, αλλά το βιώνει. Και μιας και βρισκόμαστε στο 2012, αναμφίβολα το punk attitude της Rooney Mara συγκεντρώνει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από άλλη μια ακαδημαϊκή ερμηνεία της Meryl Streep.

Για άλλη μια φορά μια ταινία του Fincher γίνεται η αφορμή για σπουδή του παρόντος, αυτήν τη φορά με τη συνδρομή της Rooney Mara, η οποία δείχνει να εξελίσσεται σε μούσα του. Το μοναχικό για τη Lisbeth κλείσιμο της ταινίας μπορεί να δυσαρεστεί, αλλά έρχεται να μας υπενθυμίσει τη συνεπή πορεία της, η οποία ήταν και θα είναι ανεξάρτητη. Οι Trent Reznor και Atticus Ross έχουν κάνει πάλι υποδειγματική δουλειά στον τομέα του soundtrack, και η αμερικανική εκδοχή του Girl with the Dragon Tattoo κερδίζει κατά κράτος τη σουηδική, διαλύοντας κάθε πιθανό ενδοιασμό. Γιατί, σε τελική ανάλυση, όλα είναι γύρω από τον καλό κινηματογράφο.

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στα Νέα Σου και κάπως έτσι είπα να ξεκινήσω την καμπάνια μου στα #blogoscars 2012.

Blogovision 2011: songs edition #10-1

2011-12-25T14:46:00.020+02:00

Αυτόν το Δεκέμβρη πρέπει να τερμάτισα κάθε έννοια ψυχαναγκασμού με λίστες. Συνοδοιπόρος στα τελευταία μου βήματα με τη λίστα για τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς ήταν ο @ZlatkoGR (τον οποίο χιλιοευχαριστώ για την playlist που θα βρεις στο τέλος της λίστας). Αυτά ήταν λοιπόν τα 10 τραγούδια τα οποία λάτρεψα περισσότερο μέσα στο 2011. Από εμένα τίποτε άλλο, μόνο ευχές για καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές. Keep calm and Merry Christmas, με την ευγενική συνδρομή της Hilary Duff και του μωρού της. Ας μιλήσει η μουσική.

10. EMA - Red Star

Ο στίχος "and if you won't love me someone will" είναι από τους πιο αυθεντικούς της χρονιάς. Και κάθε φορά αγαπώ περισσότερο το σόλο.

9. Lana Del Rey - Video Games

Γιατί είναι μια gangsta Nancy Sinatra και το δείχνει.

8. Björk - Mutual Core

Από αιθέριες ονειρικές μελωδίες σε σκληρό breakbeat, το 'Mutual Core' είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει ηχογραφήσει η Björk εδώ και πολλά χρόνια.

7. Keep Shelly in Athens - Our Own Dream

Γιατί το 'Our Own Dream' είναι το αμερικανικό όνειρο.

6. D um Dum Girls - Coming Down

Γιατί πάντα θα εκεμταλλεύεσαι αυτούς που σε αγαπούν. Γιατί πάντα η απώλεια θα γεννά αριστουργήματα. Και γιατί η μουσική των Mazzy Star είναι ένα ανεξάντλητο πηγάδι συναισθημάτων.

5. The Rapture - How Deep Is Your Love

Φώτα, μουσική, πάμε! Το καλοκαίρι του 2011 σε νότες.

4. Purity Ring - Lofticries

Αν καταφέρνουν και σε ταρακουνούν τόσο με ένα single, φαντάσου να βγάλουν και δίσκο. Το 'Lofticries' είναι εκεί ψηλά.

3. Lana Del Rey - Blue Jeans

Γιατί μου κινητοποιεί κάθε πιθανό συναίσθημα που μπορεί να έχω ξεχάσει εδώ και χρόνια. Είναι το μουσικό αντίστοιχο του ορισμού της νοσταλγίας από τον Don Draper. Φέρνει στην επιφάνεια μια παλιά πληγή και τη γιατρεύει. Το 'Blue Jeans' είναι το αγαπημένο μου τραγούδι της Lana Del Rey για το 2011.

2. Azealia Banks - 212

Η Azealia Banks σίγουρα έχει τη M.I.A. για εικόνισμα, και το '212' είναι από αυτές τις περιπτώσεις που ο μαθητής ξεπερνά το δάσκαλο. Ό,τι πιο διαολεμένα εθιστικό άκουσα μέσα στη χρονιά.

1. EMA - California

Fuck California.

>>Μπορείς να ακούσεις και τα 50 τραγούδια εδώ<<

Και η τελική λίστα διαμορφώνεται ως εξής:

1. EMA - California
2. Azealia Banks - 212
3. Lana Del Rey - Blue Jeans
4. Purity Ring - Lofticries
5. The Rapture - How Deep is Your Love
6. Dum Dum Girls - Coming Down
7. Keep Shelly in Athens - Our Own Dream
8. Björk - Mutual Core
9. Lana Del Rey - Video Games
10. EMA - Red Star
11. St. Vincent - Year of the Tiger
12. Cults - You Know What I Mean
13. John Maus - Cop Killer
14. Florence and the Machine - What the Water Gave Me
15. Low - Witches
16. The Horrors - Still Life
17. Charli XCX - Nuclear Seasons
18. Girls - Die
19. The Rapture - It Takes Time to Be a Man
20. Real Estate - Green Aisles

21. Cold Cave - Burning Sage
22. Feist - Graveyard
23. M83 - Midnight City
24. James Blake - The Wilhelm Scream
25. The Weeknd - House of Balloons/Glass Table Girls
26. Keep Shelly in Athens - Hauntin' Me
27. The men - If You Leave...
28. Radiohead - Little By Litle
29. Björk - Crystalline
30. Burial - Street Halo
31. Twerps - Coast to Coast
32. Washed Out - Eyes Be Closed
33. Ty Segall - Goodbye Bread
34. Yuck - Rubber
35. Dum Dum Girls - Just a Creep
36. Wild Beasts - Plaything
37. The Rapture - In the Grace of Your Love
38. Atlas Sound - Lightworks
39. Kate Bush - Lake Tahoe
40. The Field - Appregiated Love
41. The Kills - Pots and Pans
42. The Black Keys - Little Black Submarines
43. Shabazz Palaces - Youlogy
44. Baby Guru - Secondary Angles and Shades of Infinity
45. PJ Harvey - The Words That Maketh Murder
46. Panda bear - Afterburner
47. Black Lips - Noc-a-Homa
48. Jay-Z/Kanye West - Why I Love You
49. Fleet Foxes - The Shrine/An Argument
50. Thom Yorke/Burial/Four Tet - Ego

Blogovision 2011: songs edition #20-11

2011-12-24T16:18:00.007+02:00

Παραμονή Χριστουγέννων και τα παιδιά έχουν ξεχυθεί στους δρόμους και λένε τα κάλαντα, αλλά εγώ θα πω τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς. Σήμερα ένα βήμα πριν την τελική δεκάδα, τα 20-11. Υπενθυμίζω ότι τα λινκ βρίσκονται ενσωματωμένα στους τίτλους.

20. Real Estate - Green Aisles

Στο σύμπαν των Real Estate όλα είναι καλοκαιρινά με καταπράσινα τοπία, καταγάλανους ουρανούς και χρυσές αμμουδιές. Είναι ένα ωραίο σύμπαν, δε νομίζετε;

19. The Rapture - It Takes Time to Be a Man

Οι Rapture αφήνουν λίγο στην άκρη τις χορευτικές ακροβασίες και μας λένε ότι ποτέ δεν ήταν εύκολο να γίνεις άνδρας. Ύμνος που λειτουργεί εξαιρετικά και ως καταφύγιο.

18. Girls - Die

Ότν τελειώνει αναρωτιέσαι γιατί τα 2 τελευταία λεπτά δε διαρκούν για πάντα.

17. Charli XCX - Nuclear Seasons

Η Charli XCX είναι νέα, όμορφη, ταλαντούχα και ξέρει να παράγει τέλεια σκοτεινή ποπ. Πως να μην πάει μπροστά;

16. The Horrors - Still Life

Τη λάτρεψα τη new wave αμφίεσή τους. Τέτοιο κομμάτι δεν υπάρχει άλλο στο "Skying".

15. Low - Witches

Γιατί έχει μια νοσταλγία που πάει πίσω μέχρι την παιδική ηλικία. Μια φορά αρκεί για να σε μαγέψει.

14. Florence and the Machine - What the Water Gave Me

Δεν ξέρω τι της έδωσε το νερό, αλλά σίγουρα η φύση της έδωσε μια υπέροχη φωνή και το ταλέντο να την αξιοποιεί ακριβώς όπως πρέπει.

13. John Maus - Cop Killer

Κάπως έτσι θα ήταν οι πρώιμοι New Order με τον Ian Curtis στα φωνητικά.

12. Cults - You Know What I Mean

Το αγαπημένο μου ρεφρέν του 2011. Πυρετός καλής διάθεσης.

11. St. Vincent - Year of the Tiger

Η St. Vincent ΕΙΝΑΙ η τίγρης.

Previously on blogovision - songs edition:

21. Cold Cave - Burning Sage
22. Feist - Graveyard
23. M83 - Midnight City
24. James Blake - The Wilhelm Scream
25. The Weeknd - House of Balloons/Glass Table Girls
26. Keep Shelly in Athens - Hauntin' Me
27. The men - If You Leave...
28. Radiohead - Little By Litle
29. Björk - Crystalline
30. Burial - Street Halo
31. Twerps - Coast to Coast
32. Washed Out - Eyes Be Closed
33. Ty Segall - Goodbye Bread
34. Yuck - Rubber
35. Dum Dum Girls - Just a Creep
36. Wild Beasts - Plaything
37. The Rapture - In the Grace of Your Love
38. Atlas Sound - Lightworks
39. Kate Bush - Lake Tahoe
40. The Field - Appregiated Love
41. The Kills - Pots and Pans
42. The Black Keys - Little Black Submarines
43. Shabazz Palaces - Youlogy
44. Baby Guru - Secondary Angles and Shades of Infinity
45. PJ Harvey - The Words That Maketh Murder
46. Panda bear - Afterburner
47. Black Lips - Noc-a-Homa
48. Jay-Z/Kanye West - Why I Love You
49. Fleet Foxes - The Shrine/An Argument
50. Thom Yorke/Burial/Four Tet - Ego

Blogovision 2011: songs edition #30-21

2011-12-23T15:38:00.011+02:00

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, οι διακοπές σε σχολεία και σχολές μόλις άρχισαν, αλλά η λίστα με τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς συνεχίζει χωρίς κωλυσιεργίες. Σήμερα τα 30-21, με τα λινκ των κομματιών να βρίσκονται στους τίτλους.

30. Burial - Street Halo

Ο κορυφαίος του dubstep έκανε ένα μικρό πέρασμα από το 2011 για να αποδείξει ότι συνεχίζει να είναι ο κορυφαίος. Ο μόνος που καταφέρνει να φορτίζει συναισθηματικά ένα ψυχρό μουσικό είδος.

29. Björk - Crystalline

Εκεί που οι ήχοι κρυστάλλων τέμνονται με το ακραίο IDM του Aphex Twin, ακριβώς εκεί βρίσκεται το 'Crystalline'. Η αλλαγή στο τέλος με εντυπωσιάζει σε κάθε ακρόαση.

28. Radiohead - Little By Little

Γιατί όταν οι Radiohead αποφασίζουν να σε καθηλώσουν, το κάνουν από το πρώτο δευτερόλεπτο.

27. The Men - If You Leave...

Από τα καλύτερα εναρκτήρια κομμάτια της χρονιάς, αποτελεί το soundtrack της στιγμής που τα αγόρια γίνονται άντρες.

26. Keep Shelly in Athens - Hauntin' me

Το απόλυτο ανοιξιάτικο τραγούδι που αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος των Αθηναίων στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν την Αμερική. Τα φωνητικά της Sarah με στοιχειώνουν κάθε φορά.

25. The Weeknd - House of Balloons/Glass Table Girls

Η αλλαγή στο 3:30 θα με εξιτάρει για πάντα. Δεν ακούς R&B είπαμε;

24. James Blake - The Wilhelm Scream

Το ενδεικτικότερο δείγμα φουτουριστικής soul.

23. M83 - Midnight City

Ο δίσκος στο σύνολό του με κούρασε αρκετά, αλλά το 'Midnight City' είναι τέλεια σύγχρονη ψυχωμένη ποπ.

22. Feist - Graveyard

Το μεγαλύτερο sing-along του 2011.

21. Cold Cave - Burning Sage

Κάθαρση κύριοι. Αγνή κάθαρση.

Previously on blogovision - songs edition:

31. Twerps - Coast to Coast
32. Washed Out - Eyes Be Closed
33. Ty Segall - Goodbye Bread
34. Yuck - Rubber
35. Dum Dum Girls - Just a Creep
36. Wild Beasts - Plaything
37. The Rapture - In the Grace of Your Love
38. Atlas Sound - Lightworks
39. Kate Bush - Lake Tahoe
40. The Field - Appregiated Love
41. The Kills - Pots and Pans
42. The Black Keys - Little Black Submarines
43. Shabazz Palaces - Youlogy
44. Baby Guru - Secondary Angles and Shades of Infinity
45. PJ Harvey - The Words That Maketh Murder
46. Panda bear - Afterburner
47. Black Lips - Noc-a-Homa
48. Jay-Z/Kanye West - Why I Love You
49. Fleet Foxes - The Shrine/An Argument
50. Thom Yorke/Burial/Four Tet - Ego

Blogovision 2011: songs edition #40-31

2011-12-22T02:17:00.007+02:00

Δεύτερη μέρα της λίστας των αγαπημένων μου τραγουδιών για το 2011, σήμερα οι θέσεις 40-31. Υπενθυμίζω ότι πατώντας στον τίτλο του κάθε κομματιού βγαίνεις στο βίντεο στο YouTube. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι λοιπόν.

40. The Field - Appregiated Love

Οι λούπες του Field είναι φτιαγμένες από τα πιο σύγχρονα υλικά της ηλεκτρονικής μουσικής, αυτής που ακούγεται δυνατά μέσα στην πόλη. Looping is the new black.

39. Kate Bush - Lake Tahoe

Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πέρασα Χριστούγεννα με χιόνι. Ακούγοντας όμως το 'Lake Tahoe', για 11 λεπτά είναι Χριστούγεννα και όλα είναι στα λευκά. Ένα παγωμένο αριστούργημα.

38. Atlas Sound - Lightworks

Αν έπρεπε να επιλέξω ένα κομμάτι από το "Parallax" για να δείξω σε κάποιον το μεγαλείο του Bradford Cox, τότε χωρίς δεύτερη σκέψη αυτό θα ήταν το 'Lightworks'. Γιατί όταν το συναίσθημα συνδυάζεται με το ταλέντο, είναι αδύνατο να μη μεγαλουργήσεις.

37. The Rapture - In the Grace of Your Love

Γιατί κάποιες φορές αυτό που κάνει τη διαφορά στη μουσική είναι οι παύσεις.

36. Wild Beasts - Plaything

Το 'Plaything' συμπυκνώνει ολόκληρη την περιπέτεια και την παθολογία του έρωτα και σε αφορά περισσότερο απ' ό,τι νομίζεις.

35. Dum Dum Girls - Just a Creep

Ο παράδεισος αποτελείται από όμορφα indie κορίτσια που πιάνουν τις κιθάρες και πειραματίζονται με garage μελωδίες. Οι Dum Dum Girls σου δίνουν μια γεύση του.

34. Yuck - Rubber

Το ολοκαύτωμα του 'Rubber' είναι η πεμπτουσίωση του shoegaze. Έτσι ήταν, έτσι είναι, έτσι θα είναι

33. Ty Segall - Goodbye Bread

Το 'Goodbye Bread' είναι ο λόγος που εκτίμησα τόσο τη lo-fi στροφή του Ty Segall. Ένα κομμάτι τόσο ενθουσιώδες, αλλά που ταυτόχρονα βγάζει μια όμορφη νοσταλγία. Σαν το επόμενο πρωί ενός τέλειου πάρτυ.

32. Washed Out - Eyes Be Closed

Άκουσέ το ένα μουντό πρωινό στη δουλειά και όλο το καλοκαίρι θα απλωθεί μπροστά σου. Εθιστικό μέχρι αηδίας.

31. Twerps - Coast to Coast

Οι Twerps αναπαραστούν τόσο εξαιρετικά το κλίμα των 90's, που θαρρείς ότι στην Αυστραλία έχουν ανακαλύψει τη χρονομηχανή. Αν το 'Coast to Coast' είχε βγει 20 χρόνια πριν, σήμερα θα ήταν κλασικό.

Previously on blogovision - songs edition:

41. The Kills - Pots and Pans
42. The Black Keys - Little Black Submarines
43. Shabazz Palaces - Youlogy
44. Baby Guru - Secondary Angles and Shades of Infinity
45. PJ Harvey - The Words That Maketh Murder
46. Panda bear - Afterburner
47. Black Lips - Noc-a-Homa
48. Jay-Z/Kanye West - Why I Love You
49. Fleet Foxes - The Shrine/An Argument
50. Thom Yorke/Burial/Four Tet - Ego

Blogovision 2011: songs edition #50-41

2011-12-21T01:22:00.010+02:00

Άλλη μια blogovision έφτασε στο τέλος της, και ενώ μαίνονται οι μουσικομαχίες λίγο πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, τί καλύτερο από το να συνεχίσουμε τις λίστες με τα καλύτερα τραγούδια του 2011; Οι λίστες λοιπόν δεν τελειώνουν ποτέ αυτόν το Δεκέμβρη, και από σήμερα μέχρι τα Χριστούγεννα θα ποστάρω τα 50 μουσικά κομμάτια που αγάπησα περισσότερο μέσα στη χρονιά. Ξεκίνημα με τις θέσεις 50 έως 41, με τα λινκ των τραγουδιών να ανοίγουν πατώντας πάνω στους τίτλους. Για πάμε.

50. Thom Yorke/Burial/Four Tet - Ego

Ομολογώ ότι απολαμβάνω τις συνεργασίες του Yorke με καλλιτέχνες της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής. Είναι δείγμα καλής αισθητικής και εναρμόνισης με το παρόν. Το 'Ego' δεν είναι μια απλή συνεργασία. Είναι και Thom Yorke, και Burial και Four Tet. Πως γίνεται να μην αγαπήσεις ένα τέτοιο κομμάτι;

49. Fleet Foxes - The Shrine/An Argument

Το "Helplessness Blues" δε με ενθουσίασε όσο περίμενα, αλλά το 'The Shrine/An Argument' είναι καλοκαιρινή περιπέτεια κάπου στη Μεσόγειο. Και δε μπορώ να φαντασώ κάτι πιο όμορφο από αυτές τις εικόνες που σου δημιουργεί.

48. Jay-Z/Kanye West - Why I Love You

Οι δύο μεγάλοι του σύγχρονου hip hop σαμπλάρουν τόσο τέλεια τον Cassius, που κάνουν το 'Why I Love You' τόσο καλύτερο από την αυθεντική εκδοχή του. Φτιαγμένο για να παίζεται σε μεγάλα clubs τη στιγμή που το κέφι φτάνει στα ύψη.

47. Black Lips - Noc-a-Homa

Μέσα σε 2 λεπτά οι Black Lips καταφέρνουν να χωρέσουν ολόκληρο το feeling ελευθεριάς που περιέχει η μουσική τους. Ανεξέλεγκτη έκκριση αδρεναλίνης στο ρεφρέν.

46. Panda Bear - Afterburner

Ο Panda Bear αφήνει για λίγο στην άκρη τους Beach Boys και πιάνει τη σύγχρονη σκηνή ηλεκτρονικής μουσικής, δημιουργώντας ένα μικρό αριστούργημα που ίσως να είναι και η κορυφαία στιγμή της σόλο καριέρας του.

45. PJ Harvey - The Words That Maketh Murder

Έχω πει δεκάδες φορές και θα το ξαναπώ ότι δυσκολεύομαι να συνηθίσω τη σύγχρονη κατεύθυνση της PJ Harvey, αλλά με κομμάτια σαν το 'The Words that Maketh Murder' τα πράγματα διευκολύνονται αρκετά.

44. Baby Guru - Secondary Angle and Shades of Infinity

Οι Baby Guru αποδεικνύουν πως κατέχουν τα βαθύτερα νοήματα του krautrock, σε ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουμε ακούσει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Κάπως έτσι πρέπει να ήταν το hangover στα '70s.

43. Shabazz Palaces - Youlogy

Το μεταμοντέρνο hip hop των Shabazz Palaces ήταν από τα πιο πρωτοποριακά πράγματα που ακούσαμε μέσα στη χρονιά, και το 'Youlogy' με κάνει να ευλογάω την ώρα και τη στιγμή που μεγάλωσα μέσα σε αστικό τοπίο.

42. The Black Keys - Little Black Submarines

Το θέμα μου με τους Black Keys είναι ότι δυσκολεύομαι να απολαύσω ολόκληρο δίσκο τους. Πάντα όμως είχαν κομμάτια που θα μου τραβήουν την προσοχή. Ιδανικά για να παίξουν σε σειρές και ταινίες τη στιγμή που ανεβαίνει η αδρεναλίνη. Το 'Little Black Submarines' είναι ένα από αυτά. Το δικό τους 'Stairway to Heaven'.

41. The Kills - Pots and Pans

Τα πράγματα με τους Kills είναι απλά. Όταν καταφέρνουν να βγάλουν προς τα έξω τη δολοφονική χημεία της Alison με το Hince, κανείς δε μπορεί να τους αντισταθεί. Και το περιπετειώδες 'Pots and Pans' είναι μια τέτοια στιγμή.

1. EMA - Past Life Martyred Saints

2011-12-20T00:09:00.001+02:00

Δε θα αναφερθώ στο μουσικό μέρος του ντεμπούτου της EMA. Αυτό είναι ήδη γνωστό και το έκανα νωρίτερα μέσα στη χρονιά. Φέτος έκλεισα τα 22. Περίεργη ηλικία. Τελειώνεις τη σχολή, η εφηβεία είναι πλέον παρελθόν και συνειδητοποιείς ότι απέχεις μόλις 8 χρόνια από τα 30. Ο χρόνος περνά πιο γρήγορα απ' ό,τι είχες συνηθίσει. Όπως θα έλεγε και ο Jeff Winger, μπαίνεις στο τελευταίο μέρος της ζωής σου, το οποίο όμως είναι και το καλύτερο. Γίνεσαι ανεξάρτητος, οι άλλοι έχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις από εσένα και οι πράξεις σου έχουν αντίκτυπο. Καλείσαι να γίνεις αυτό που θα είσαι για την υπόλοιπη ζωή σου. Πάντα είχες στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι θα ερχόταν αυτή η στιγμή, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Ειδικά μέσα στο συνεστραμμένο ελληνικό τοπίο των early 10's που η ελευθερία της επιλογής είναι μια πολυτέλεια του παρελθόντος και ο ρομαντισμός είναι τόσο ξεπερασμένος, όλη αυτή η μετάβαση είναι λίγο πιο δύσκολη. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, ο πιο εύκολος δρόμος είναι αυτός της παραίτησης. Πάντα βολεύει. Υπάρχει όμως και ο άλλος δρόμος. Να μην αλλάξεις εσύ αλλά να προσπαθήσεις να αλλάξεις όσα συμβαίνουν γύρω σου. Και αν αυτό φαίνεται πολύ ιδεαλιστικό, τότε να δοκιμάσεις να πετύχεις όντας ο εαυτός σου. Σε αυτήν την περίπτωση, η EMA ήταν η καλύτερη νέα φίλη που έκανα το 2011. Και είναι από αυτές τις φιλίες που νιώθεις τόσο οικεία μαζί τους που το πιο πιθανό είναι να καταλήξουν σε σχέσεις ζωής. Γιατί άσχετα από το που θα οδηγήσει αυτός ο δρόμος, αξίζει τον κόπο. "I'm just 22, I don't mind dying" η επωδός του 2011.

ΥΓ: Να ευχαριστήσω την Arte Fiasco που επιμένει σύγχρονα και μου έδωσε την ευκαιρία να παρακολουθήσω live το #1 της λίστας μου.

EMA - California

Previously on blogovision:

2. Björk - Biophilia
3. St. Vincent - Strange Mercy
4. Girls - Father, Son, Holy Ghost
5. John Maus - We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves
6. Atlas Sound - Parallax
7. Real Estate - Days
8. Feist - Metals
9. The Horrors - Skying
10. Radiohead - The King of Limbs
11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

2. Björk - Biophilia

2011-12-19T14:58:00.003+02:00

Η Björk είναι μια κατηγορία από μόνη της. Η αίσθηση της μελωδιάς που διαθέτει δεν έχει σχέση με τίποτε άλλο στη μουσική. Αυτή η ιδιαιτερότητά της υπήρξε ο λόγος να ξεχωρίσει, αλλά και να αναπτύξει πολλές αντιπάθειες. Στα 46 της χρόνια και μετά από ένα δίσκο που μάλλον αποτελεί τον αδύναμο κρίκο της δισκογραφίας της, δε διστάζει να πρωτοπορήσει δκοιμάζοντας κάτι εντελώς καινούριο. Δε θα αναφερθώ στα διάφορα apps του "Biophilia", καθότι ακόμη και αν αποτελούν τον τρόπο που θα βλέπουμε τη μουσική στο μέλλον, δεν έχουν καμία σχέση με το μουσικό περιεχόμενο. Είναι τόσο ανατρεπτική όμως η πορεία της Ισλανδής, που καταφέρνει και ξεπερνάει μουσικά το όλο πρότζεκτ του όγδοου δίσκου της. Ανακαλύπτει μελωδίες εκεί που δεν υπάρχουν. Μέσα σε ήχους κρυστάλλων, μέσα σε ήχους της φύσης, μέσα στη σιωπή. Στο τελικό αποτέλεσμα προσθέτει και λίγο drum 'n' bass αλά Aphex Twin, παραδίδοντας κάτι που παρά τα εξεζητημένα υλικά του είναι απόλυτα προσβάσιμο. Είναι σχεδόν αδύνατο να πεις αν η Björk με το "Biophilia" προσεγγίζει το μέλλον, είναι όμως πολύ εύκολο να αναφέρεις ότι είναι μια καλλιτέχνις που ποτέ δεν έμεινε στάσιμη και παίρνει το μεγαλύτερο ρίσκο της καριέρας της το οποίο της βγαίνει και με το παραπάνω. Κομμάτια όπως το 'Thunderbolt', το 'Crystalline' και το 'Mutual Core' δεν αποτελούν μόνο highlights του 2011, αλλά κορυφαίες στιγμές στην ανθολογία της Björk.

Björk - Thunderbolt (Live on Jools Holland)

Previously on blogovision:

3. St. Vincent - Strange Mercy
4. Girls - Father, Son, Holy Ghost
5. John Maus - We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves
6. Atlas Sound - Parallax
7. Real Estate - Days
8. Feist - Metals
9. The Horrors - Skying
10. Radiohead - The King of Limbs
11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

3. St. Vincent - Strange Mercy

2011-12-18T15:32:00.002+02:00

Η St. Vincent είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Όταν τη βλέπεις, σου δίνει την εντύπωση μιας κοπέλας με κλασική παιδεία που περνάει ατέλειωτες ώρες συνθέτοντας στο πιάνο. Στην πραγματικότητα όμως αγαπάει την κιθάρα και στις συναυλίες τη φέρνει στα όριά της. Στο "Strange Mercy" η κλασική της παιδεία συνδυάζεται αρμονικά με τις indie rock επιρροές της, και κάπως έτσι μας παραδίδει το αριστούργημα της καριέρας της. Από τη μία σε συνεπαίρνει με τις αιθέριες μελωδίες της και από την άλλη όταν αποφασίζει να φτάσει τη μουσική της στα άκρα σε συγκλονίζει. Ιδανικό παράδειγμα είναι το 'Surgeon'. Ξεκινάει με μια ήρεμη και γλυκιά μελωδιά για να αποδομηθεί σταδιακά σε σκληροπυρηνικό ebm. Η St. Vincent είναι μια μουσική ιδιοφυία που στον τρίτο της δίσκο ξέρει καλά πως να μετουσιώσει τις ιδέες της σε ήχους, και η σύγχρονη παραγωγή του 'Strange Mercy" συνδράμει ώστε να αναδειχθούν ξεκάθαρα. Το 'Year of the Tiger' είναι το ιδανικό κλείσιμο σε ένα δίσκο που επιστέγασε την κυριαρχία των γυναικών στο μουσικό 2011.

St. Vincent - Year of the Tiger (4AD Session)

Previously on blogovision:

4. Girls - Father, Son, Holy Ghost
5. John Maus - We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves
6. Atlas Sound - Parallax
7. Real Estate - Days
8. Feist - Metals
9. The Horrors - Skying
10. Radiohead - The King of Limbs
11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

4. Girls - Father, Son, Holy Ghost

2011-12-17T14:17:00.001+02:00

Οι Girls από το San Francisco έχουν καταφέρει βήμα-βήμα να εδραιώσουν το όνομά τους στην indie κοινότητα. Από το 2009 και το "Album" μέχρι το φετινό "Father, Son, Holy Ghost", κάθε χρονιά ξεπερνούν τον εαυτό τους. Ο δεύτερος δίσκος τους περιέχει όλα τα συστατικά ώστε μετά από χρόνια να θεωρείται κλασικός. Έχει πολλές και προφανείς επιρροές από μεγάλα συγκροτήματα περασμένων δεκαετιών, όταν όμως τον ακούσεις θα καταλάβεις αμέσως ότι τον έβγαλαν οι Girls. Έχει μακροσκελή κιθαριστικά σόλο, αλλά παρά το γεγονός ότι δεν είναι πλέον στη μόδα τα χρησιμοποιούν τόσο καλά, που στο τέλος θέλεις κι άλλα. Για το indie rock για τις μάζες του 'Honey Bunny', για τα 2 τελευταία λεπτά του 'Die' που θα έπρεπε να διαρκούν ως την αιωνιότητα, για την κραυγή απόγνωσης του 'My Ma', για την τραυματική περιπλάνηση του 'Vomit', για τη γλυκιά παραίσθηση του 'Just A Song' και για το καθαρτικό σόλο του 'Forgiveness', οι Girls είναι η κορυφαία σύγχρονη μπάντα στον πλανήτη indie rock.

Girls - My Ma (Live)

Previously on blogovision:

5. John Maus - We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves
6. Atlas Sound - Parallax
7. Real Estate - Days
8. Feist - Metals
9. The Horrors - Skying
10. Radiohead - The King of Limbs
11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

5. John Maus - We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves

2011-12-16T16:08:00.005+02:00

Ο John Maus είναι ο ορισμός του ενδιαφέροντα τύπου. Είναι καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας, αγαπάει όμως να πειραματίζεται με τη μουσική και στον ελεύθερο χρόνο του να χτυπιέται στις συναυλίες του σαν να μην υπάρχει αύριο. Το "We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves" είναι καταρχάς ο καλύτερος τίτλος δίσκου για το 2011. Έπειτα, η ρετρό synthpop του είναι τόσο πειστική, που μπορεί από μόνη της να επαναφέρει στη μόδα ο,τιδήποτε vintage. Στο μυαλό του John Maus η synthpop είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το post-punk, και αυτό είναι εμφανές στο εφέ αλά Ian Curtis που προσπαθεί να προσδώσει στα φωνητικά. Η μουσική του "We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves" είναι διαχρονική. Θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει το 1980, ακούγεται όμως εξίσου φρέσκια το 2011. Εγκεφαλική, αλλά με μια ξεχασμένη για χρόνια μελαγχολία να ξεχειλίζει, σε προτρέπει να σκοτώσεις τον cop inside.

John Maus - Believer

Previously on blogovision:

6. Atlas Sound - Parallax
7. Real Estate - Days
8. Feist - Metals
9. The Horrors - Skying
10. Radiohead - The King of Limbs
11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

6. Atlas Sound - Parallax

2011-12-15T13:09:00.004+02:00

Ο Bradford Cox είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους σύγχρονους μουσικούς και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Σαν να μην έφτανε αυτό, τα τελευταία χρόνια διανύει και περίοδο εξαιρετικής φόρμας. Όχι μόνο παρέδωσε πέρυσι τον πιο ολοκληρωμένο δίσκο των Deerhunter, αλλά δεν επαναπαύτηκε ούτε λεπτό και φέτος κυκλοφόρησε δίσκο με το προσωπικό του όχημα, τους Atlas Sound. Το "Parallax" είναι ένας δίσκος που απευθύνεται στη φαντασία σου. Η αίσθηση της μελωδίας που έχει ο Cox είναι μοναδική. Παρά όμως την ιδιαιτερότητά της, είναι πέρα για πέρα εθιστική. Δε μπορώ να φανταστώ πως γίνεται να μην κολλήσεις με τα πολλαπλά στρώματα μελωδίας σε κομμάτια όπως το 'Te Amo'. Σε σύγκριση με τους Deerhunter, οι Atlas Sound εξερευνούν τον κόσμο των ονείρων. Οι ήχοι του "Parallax" αντιστοιχούν στο απόλυτο σημείο νάρκωσης, ακριβώς εκεί που τα όνειρα ξεκινούν το σχηματισμό τους. Οι Atlas Sound δεν είναι ένας απλός δορυφόρος στο σύμπαν των Deerhunter, αλλά ο Cox τους αντιμετωπίζει ως ισότιμο μέλος. Το "Parallax" δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από το "Halcyon Digest", και ο μόνος παράγοντας που το κράτησε στην αφάνεια είναι το όνομα κάτω από το οποίο κυκλοφόρησε. Βαθιά υπόκλιση.

Atlas Sound - Te Amo (Live on KEXP)

Previously on blogovision:

7. Real Estate - Days
8. Feist - Metals
9. The Horrors - Skying
10. Radiohead - The King of Limbs
11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

7. Real Estate - Days

2011-12-14T15:59:00.000+02:00

Οι Real Estate είναι ωραία μπάντα. Και δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να διαφωνεί με αυτόν το χαρακτηρισμό, είτε του αρέσουν είτε όχι. Στο σύμπαν τους δεν υπάρχει τίποτα που να δημιουργεί στρες και κανένα πρόβλημα δεν είναι τόσο σημαντικό ώστε να σου χαλάσει τη διάθεση. Έχουν καλοκαιρινά vibes, το lo-fi τους όμως είναι αρκετά μυαλωμένο. Το "Days" είναι ο δίσκος που θα βάλεις να ακούσεις όταν αποφασίσεις ότι βαρέθηκες τη ρουτίνα της καθημερινότητας και αναζητήσεις την περιπέτεια σε κάτι καινούριο. Οι Real Estate έχουν τις σωστές επιρροές για να κυκλοφορήσουν κάτι σύγχρονο, που μπορεί να οριστεί ως το καλύτερο indie rock εν έτει 2011. Το μόνο που μπορείς να πεις για το 'Green Aisles' είναι ότι αιχμαλωτίζει την ομορφιά της ζωής.

Real Estate - Green Aisles (Live at Insound Studio Sessions)

Previously on blogovision:

8. Feist - Metals
9. The Horrors - Skying
10. Radiohead - The King of Limbs
11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

8. Feist - Metals

2011-12-13T18:05:00.002+02:00

Αν όλες οι νέες indie κοπέλες που κάνουν σήμερα επιτυχία στο χώρο της μουσικής κατέθεταν 1 ευρώ στο λογαριασμό της βασικής επιρροής τους, τότε η Feist θα ήταν πλούσια. Ο τέταρτος δίσκος της Καναδής δε διαθέτει τη διεισδυτικότητα σε μαζικά ακροατήρια του "Reminder", έχει όμως κάτι το οποίο θεωρώ σημαντικότερο. Είναι ο πιο προσωπικός της δίσκος. Με κάθε σύνθεση μοιάζει να ξορκίζει δαίμονες του παρελθόντος. Δεν είναι ένας δίσκος που θα παίξεις σε πάρτυ ή που θα ακούσεις το δρόμο. Ενδείκνυται για μοναχικές ακροάσεις. Με χαμηλωμένα τα φώτα, παρέα με λίγο αλκοόλ και τότε η φωνή της σύγχρονης πρωθιέρειας του indie μετατρέπεται στη συντροφιά με τη μεγαλύτερη κατανόηση που είχες μέσα στο 2011. Από το μεγαλύτερο sing-along της χρονιάς στο 'Graveyard' μέχρι τη γλυκιά αυτοκαταστροφή του 'Anti-Pioneer', το "Metals" είναι ένας δίσκος φτιαγμένος για να τον ερωτευτείς.

Feist - Graveyard (Live)

Previously on blogovision:

9. The Horrors - Skying
10. Radiohead - The King of Limbs
11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

9. The Horrors - Skying

2011-12-12T19:38:00.003+02:00

Ίσως όταν κυκλοφόρησε να ενθουσιάστηκα λίγο περισσότερο μαζί του απ' όσο θα έπρεπε, αλλά ο τρίτος δίσκος των Horrors είναι μια διαφορετική πρόταση από την υπόλοιπη σύγχρονη indie σκηνή της Βρετανίας. Η μπάντα από το Southend on Sea αφήνει στην άκρη το garage που την έκανε διάσημη και κάνει βουτιά στο παρελθόν, συνδυάζοντας post-punk και shoegaze αναφορές, σε κάτι που στο τέλος φέρει τη σφραγίδα των Horrors. Οι συνθέσεις είναι μακροσκελείς και πιο εσωστρεφείς και δίνουν την ευκαιρία στο Faris Badwan να αποδείξει ότι είναι ένας από τους κορυφαίους ερμηνευτές της γενιάς του. Το "Skying" είναι η κατάλληλη συνοδεία για να κάνει όλα αυτά τα γλυκά βράδια της άνοιξης κάτω από τον έναστρο ουρανό έτσι όπως θα έπρεπε να είναι, καθώς σχηματίζεις όνειρα για το καλοκαίρι. Το 'Still Life' είναι όλα αυτά, και ακόμη περισσότερα.

The Horrors - Still Life

Previously on blogovision:

10. Radiohead - The King of Limbs
11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

10. Radiohead - The King of Limbs

2011-12-11T19:44:00.001+02:00

Ό,τι και να γράψεις πλέον για τους Radiohead είναι πραγματικά τόσο λίγο. Ποτέ δεν έμειναν στάσιμοι και σε κάθε τους βήμα έχουν να προσφέρουν κάτι καινούριο και απρόβλεπτο. Υπάρχουν δύο ειδών οπαδοί τους. Στην πρώτη ομάδα ανήκουν όσοι αγάπησαν τους Radiohead σε κάποια συγκεκριμένη φάση της καριέρας τους. Είτε αυτή είναι μέχρι το "OK Computer" είτε από το "Kid A" και έπειτα. Αυτοί αγαπούν κατά κύριο λόγο κάποια συγκεκριμένη εποχή με τις μουσικές της τάσεις και ακολούθως το συγκρότημα. Στη δεύτερη ομάδα ανήκουν αυτοί που ακολουθούν τους Radiohead σε κάθε τους βήμα. Όχι τόσο επειδή είναι κολλημένοι που δεν έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους να μην υπάρχει προϊόν με το trademark Radiohead® που να μην τους αρέσει, όσο γιατί πάντα έβρισκαν κάτι συναρπαστικό στη μουσική της παρέας του Yorke. Το "The King of Limbs" απευθύνεται στη δεύτερη ομάδα οπαδών. Γιατί εν τέλει οι Radiohead είναι η μοναδική μπάντα την τελευταία 20ετία που έχει καταφέρει να ξεπεράσει στεγανά εποχών και μουσικών ειδών, και γιατί το 'Codex' θα μηδενίζει τη βαρύτητα κάθε μα κάθε φορά.

Radiohead - Codex (Live from the Basement)

Previously on blogovision:

11. Cults - Cults
12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

Santablogoscars

2011-12-10T15:30:00.012+02:00

Ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα στην τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα, ο @ZlatkoGR πέταξε την ιδέα. Να ψηφίσουμε τις 10 αγαπημένες μας χριστουγεννιάτικες ταινίες. Και εγένετω #santablogoscars. Η αλήθεια είναι ότι αν και αγαπώ τόσο τα Χριστούγεννα ώστε όλη τη χρονιά περιμένω να έρθει ο Δεκέμβρης, δεν έχω πολλές αγαπημένες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Παρόλα αυτά η δεκάδα βγήκε σχετικά εύκολα και αβίαστα, συνδυάζοντας το τωρινό μου γούστο στις ταινίες με διάφορες αναμνήσεις περασμένων Χριστουγέννων. Φοράω το σμόκιν μου, τον αγιοβασιλιάτικο σκούφο μου, ανάβω το τζάκι, κάθομαι δίπλα από το δέντρο και πατάω "δημοσίευση ανάρτησης".

Η μασκότ των santablogoscars

10. It's A Wonderful Life (1946)

Γιατί τα Χριστούγεννα ξεκίνησαν να γιορτάζονται το 1946.

9. Tokyo Godfathers (2003)

Γιατί στην Ιαπωνία βιώνουν τα πάντα λίγο πιο έντονα.

8. National Lampoo's Christmas Vacation (1989)

Γιατί είναι η πιο αστεία ταινία της σειράς. Και γιατί Chevy Chase. Και γιατί Community.

7. Rare Exports: A Christmas Tale (2010)

Γιατί αν υπάρχει μια χώρα που μπορεί να πειραματιστεί με το σύμβολο του Αϊ Βασίλη, αυτή είναι η Φινλανδία. Η πιο αυθεντικά καλτ χριστουγεννιάτικη τσινία.

6. The Holiday (2006)

Γιατί πάντα τα Χριστούγεννα θέλουμε να ερωτευτούμε.

5. Love Actually (2003)

Γιατί πάντα τα Χριστούγεννα θέλουμε να ερωτευτούμε λίγο περισσότερο.

4. Scrooged (1988)

Γιατί όταν ήμουν μικρός έβρισκα λίγο τρομακτικό το παραμύθι του Εμπενίζερ Σκρούτζ. Και τι καλύτερος τρόπος για να ξορκίσεις το φόβο σου από μια πανέξυπνη διακωμώδησή του με το Bill Murray;

3. Gremlins (1984)

Γιατί οι καλικάντζαροι είναι τα πιο περιθωριοποιημένα πλάσματα των Χριστουγέννων και με το Gremlins απέκτησαν την ταινία που τους άρμοζε.

2. Die Hard (1988)

Γιατί είναι μια χριστουγεννιάτικη ταινία που φτύνει κατάμουτρα την έννοια της χριστουγεννιάτικης ταινίας. John McClane is coming to town.

1. Home Alone (1990)

Γιατί είναι όλες οι αναμνήσεις των Χριστουγέννων μου ως παιδί. Και αυτό είναι κάτι το ανεκτίμητο που ξεπερνά τους όρους "καλύτερη" και "χειρότερη" ταινία. Keep the change, you filthy animal!

11. Cults - Cults

2011-12-10T01:18:00.002+02:00

Οι Cults είναι ολόκληρο το καλοκαίρι του 2011. Ένα αυθεντικά indie ζευγάρι από τη Νέα Υόρκη κατάφερε μέσα σε μια χρονιά να κατακτήσει το ίντερνετ, να αποκτήσει οπαδούς που πηγαίνουν στα φεστιβάλ για να δουν μόνο αυτούς και να κάνει την καθημερινότητά σου λίγο πιο όμορφη. Το ντεμπούτο των Cults σε προτρέπει να βγεις έξω, να ζήσεις έντονα, να ερωτευτείς και να μη σε ενδιαφέρει καν το πότε θα γυρίσεις σπίτι. Βγαλμένο από μια αλλοτινή ανέμελη εποχή, το ρεφρέν του 'You Know What I Mean' με συγκλονίζει κάθε φορά. 32 λεπτά ικανά να αλλάξουν την κοσμοθεωρία σου. Γιατί μπορεί στην πορεία να το ξεχάσαμε, αλλά η μουσική μπορεί να κάνει και αυτό. Και οι Cults μας το υπενθυμίζουν. If you know what I mean...

Cults - You Know What I Mean (Live)

Previously on blogovision:

12. Florence and the Machine - Ceremonials
13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

12. Florence and the Machine - Ceremonials

2011-12-09T14:11:00.001+02:00

Το ντεμπούτο της Florence and the Machine ήταν κάπως άνισο. Διέθετε μεν τα απαραίτητα singles που θα το οδηγήσουν στην επιτυχία, ως σύνολο όμως κάπου χώλαινε. Στο δεύτερο δίσκο της δεσποινίδας Welch αυτό δεν είναι πρόβλημα, ακριβώς επειδή και τα 12 κομμάτια είναι προορισμένα να γίνουν επιτυχίες. Είναι φτιαγμένα να ακουστούν στα μεγάλα φεστιβάλ, στα indie clubs, σε τηλεοπτικές σειρές, να σκαρφαλώσουν στα charts, να σιγοτραγουδήσεις τα ρεφρέν τους και εν τέλει να επιτελέσουν κάθε σκοπό της ποπ μουσικής. Από τις σπάνιες φορές που σε ένα δίσκο του είδους αδυνατείς να επιλέξεις αγαπημένα τραγούδια, με τον έναν ύμνο να διαδέχεται τον άλλο. Το ανθεμικό "Ceremonials" διδάσκει πως πρέπει να παίζεται η τέλεια ποπ σήμερα.

Florence and the Machine - What the Water Gave Me

Previously on blogovision:

13. Twerps - Twerps
14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

13. Twerps - Twerps

2011-12-08T15:10:00.002+02:00

Ίσως στην Αυστραλία ποτέ να μην πέρασε ο χρόνος. Ίσως να έχουν ακόμα 1992 και στη μόδα να είναι ακόμα τα φαρδιά ρούχα και τα καρό πουκάμισα. Το lo-fi θα είναι στα ντουζένια του και οι Yo La Tengo με τους Galaxie 500 βασική επιρροή και οδηγός για όλες τις νέες μπάντες. Αυτήν ακριβώς την εντύπωση σου δίνει το ντεμπούτο των Twerps. Περισσότερο ξέφυγε από το χρονοντούλαπο των 90's, παρά προσπαθεί να αναπαραστήσει το feeling της δεκαετίας. Είναι τέτοια η δυναμική τους, που αν είχαν γεννηθεί στο σωστό χρόνο τη σωστή στιγμή τώρα άνετα θα μπορούσαν να ήταν όνομα. Δεν είναι ένα tribute των Αυστραλών στις αγαπημένες τους μπάντες. Είναι μια κατάθεση ψυχής. Η θετική αύρα του 'Coast to Coast' διαθέτει όλα τα απαραίτητα συστατικά ώστε να χαρακτηριστεί διαχρονική.

Twerps by WeGetPress

Previously on blogovision:

14. Kate Bush - 50 Words for Snow
15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

14. Kate Bush - 50 Words for Snow

2011-12-07T14:05:00.003+02:00

Πρέπει να ομολογήσω ότι ποτέ δεν υπήρξα οπαδός της Kate Bush. Ωστόσο πάντα την εκτιμούσα όσο ελάχιστους καλλιτέχνες. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που ακούω είναι τέχνη, αλλά πάντα το έβρισκα κάπως απόμακρο. Σαν να υπάρχει ένα πέπλο που με εμποδίζει να το αγαπήσω. Με το φετινό της δίσκο τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Το "50 Words for Snow" είναι μοναχικό και παγωμένο, οι ερμηνείες της Bush όμως αποπνέουν μια τρομερή οικειότητα και ζεστασιά. Σε 7 μακροσκελείς αλλά απλές συνθέσεις, καταφέρνει να σου δημιουργήσει αναμνήσεις από περασμένες πιο αθώες εποχές και ηλικίες, έχοντας μια μαγευτικά χριστουγεννιάτικη αύρα. Δεν περίμενα με τίποτα ότι θα μπορούσα να ανατριχιάσω τόσο με τη φωνή του Elton John. Όπως είπε και η @MichIoli, μετά το τέλος του δίσκου το μόνο που θες είναι να φιλήσεις τις φωνητικές χορδές της Bush.

Kate Bush - Wild Man (segment)

Previously on blogovision:

15. Cold Cave - Cherish the Light Years
16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

15. Cold Cave - Cherish the Light Years

2011-12-06T15:10:00.001+02:00

Ο Wes Eisold είναι μια ξεχωριστή κατηγορία μουσικού. Από το hardcore μεταπήδησε στο synthpop για να αποδείξει ότι η μουσική με ψυχή και ένταση δεν έχει σχέση με συγκεκριμένα μουσικά ιδιώματα. Αν έχεις κάτι να πεις, θα το πεις όπως και να 'χει. Το "Cherish the Light Years" είναι από αυτούς τους δίσκους που έχουν ένα αίσθημα φυγής και περιπέτειας. Για έναν περίπου μήνα ήταν μόνιμο soundtrack στις διαδρομές μου με τα ΜΜΜ. Τη στιγμή που μπαίνει το 'Underworld USA' ή το ρεφρέν του 'Icons of Summer' ακόμη και η μεγαλύτερη καθημερινή ρουτίνα μετατρέπεται ξαφνικά στην πιο συναρπαστική στιγμή της ζωής σου που δε θες να τελειώσει. Η κάθαρση του 'Burning Sage' είναι ίσως η κορυφαία στιγμή της καριέρας του Eisold. Ένας δίσκος που σου φτιάχνει τόσο τη διάθεση, αλλά κρύβει και τόση καταχνιά. Τα πιο ψυχωμένα synths του 2011.

Cold Cave - Villains of the Moon

Previously on blogovision:

16. James Blake - James Blake
17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

16. James Blake - James Blake

2011-12-05T00:33:00.001+02:00

Ο Βρετανός James Blake κυκλοφόρησε τον πρώτο μεγάλο δίσκο της χρονιάς, καταφέρνοντας να αξιοποιήσει στο έπακρο το hype που είχε σχηματιστεί γύρω από το όνομά του. Απογυμνωμένο από το dubstep περίβλημα που τον έκανε διάσημο, το ντεμπούτο του είναι απολαυστικά μινιμαλιστικό χωρίς να στερείται πουθενά από συναίσθημα. Ο Blake συνθέτει τραγούδια που ακούγονται ακόμη καλύτερα τις μικρές μοναχικές ώρες στα μεγάλα ακουστικά. Η διασκευή στο 'Limit To Your Love' της Feist είναι εντελώς προσωπική, ακολουθώντας το δικό της δρόμο σε σχέση με την αυθεντική εκτέλεση, με μπάσα που σου λοβοτομούν τον εγκέφαλο. Πολλοί το είπαν post dubstep, μονάχα όμως επειδή ακόμα δεν είμαστε εξοικειωμένοι με τη φουτουριστική soul.

James Blake - The Wilhelm Scream

Previously on blogovision:

17. The Rapture - In the Grace of Your Love
18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

17. The Rapture - In the Grace of Your Love

2011-12-04T00:35:00.003+02:00

Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από το αριστουργηματικό "Echoes" και οι LCD Soundsystem αποτελούν πλέον παρελθόν. Ως εκ τούτου, η θέση των Rapture στο μουσικό στερέωμα είναι ξανά διαπραγματεύσιμη. Το "In the Grace of Your Love" είναι ο δίσκος που μου έφτιαξε τη διάθεση αμέσως μετά το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών, κάνοντας την προσαρμογή στην καθημερινότητα πολύ πιο ομαλή. Από τη μία η ανατριχίλα στην ξαφνική παύση της μουσικής στο ομότιτλο κομμάτι, και από την άλλη το γκραν φινάλε με μια αντρική εξομολόγηση που λειτουργεί εξαιρετικά και ως καταφύγιο. Μετά από κάμποσα χρόνια, θα διηγούμαστε στα παιδιά μας για το πως το καλοκαίρι της μεγάλης κρίσης χορεύαμε το 'How Deep Is Your Love' ζώντας το εδώ και το τώρα.

The Rapture - How Deep Is Your Love (Live on The Daily Habit)

Previously on blogovision:

18. The Field - Looping State of Mind
19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

18. The Field - Looping State of Mind

2011-12-03T00:43:00.000+02:00

Πριν από 4 χρόνια ο Field άνοιξε νέους δρόμους για την techno, και έκτοτε σε κάθε του βήμα αποδεικνύει ότι είναι μια μουσική ιδιοφυία που ξεπερνά τα στεγανά του χώρου του. Το "Looping State of Mind" θα το εκτιμήσεις, αλλά δεν είναι ο δίσκος που θα αγαπήσεις βάζοντάς τον να παίζει την ώρα που διαβάζεις το Timeline του Twitter ή κάνεις παράλληλα διάφορα άλλα πράγματα στο PC. Είναι ένα άλμπουμ που φυσικός του χώρος είναι το αστικό τοπίο μετά τη δύση του ήλιου. Οι λεωφόροι με τα εμπορικά κέντρα και τα πολυτελη μαγαζιά με ακριβά ρούχα και τα σκοτεινά δρομάκια με τα συνεστραμμένα πεζοδρόμια και τα άναρχα δομημένα γκράφιτι στους τοίχους. Σε αυτό το σκηνικό, το "Looping State of Mind" παίζει αέναα σε λούπα.

The Field - Arpeggiated Love

Previously on blogovision:

19. The Men - Leave Home
20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

19. The Men - Leave Home

2011-12-02T00:25:00.001+02:00

Η Sacred Bones αποδείχθηκε για άλλη μια χρονιά η πιο αξιόπιστη δισκογραφική, επιβάλλοντας την ιδιαίτερη αισθητική των εξωφύλλων της. Ο δίσκος της που άκουσα περισσότερο φέτος είναι το "Leave Home" των Men. Από σύγχρονο punk μέχρι λυσσασμένο hardcore και από αχανές shoegaze μέχρι διαστροφικό sludge, οι Men κατά βάση παίζουν βρώμικο rock 'n' roll. Η αλλαγή στο 3ο λεπτό του 'If You Leave...' παραμένει από τα πιο συναρπαστικά πράγματα της χρονιάς, με τη μελωδία που ακολουθεί να αποδεικνύει ότι η περιπέτεια στη μουσική δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ. Από τους δίσκους που τους ακούς και νιώθεις ότι βιώνεις κάτι σημαντικό τη στιγμή που συμβαίνει. Τα υπόλοιπα στις 11 Φεβρουαρίου στο An.

The Men - Bataille (Live)

Previously on blogovision:

20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

20. Dum Dum Girls - Only in Dreams

2011-12-01T00:40:00.004+02:00

Οι Dum Dum Girls είναι από τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που θέλεις να πετύχουν. Τι πιο συναρπαστικό από μια μπάντα με ωραία κορίτσια που φοράνε κοντά φορέματα και εξεζητημένα καλσόν; Το ντεμπούτο τους παρόλα αυτά μόνο συναρπαστικό δεν ήταν, καθώς έμοιαζε με ένα άναρχο κολάζ ήχων και ιδεών. Στο δεύτερο δίσκο τους όμως γίνονται η μπάντα που όλοι θέλαμε να γίνουν. Ονειρικές indie μελωδίες, με αρκετές δόσεις μελαγχολίας και με θορυβώδη post-punk ξεσπάσματα όπου επιβάλλεται. Αυτό που μεσολάβησε αυτόν τον ένα χρόνο μεταξύ των δύο δίσκων ήταν η απώλεια της μητέρας της Dee Dee, αλλά πάντα η απώλεια δε μας στρέφει προς την τέχνη; Άκου το ανατριχιαστικό 'Hold Your Hand' και θα καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ. Η σπουδή των Mazzy Star μετουσιώνεται στο αργόσυρτο, στοιχειωμένο 'Coming Down', σε μια από τις κορυφαίες στιγμές του μουσικού έτους 2011.

Dum Dum Girls - Bedroom Eyes

Blogovision 2011: Θέσεις 50-21

2011-11-10T17:40:00.006+02:00

Να λοιπόν που φτάνουμε και στη blogovision του 2011. Διάφοροι bloggers από όλη την Ελλάδα με κοινή αγάπη για τη μουσική, θα ψηφίσουν τις 20 πρώτες μέρες του Δεκεμβρίου τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Ο κανονισμός έχει ως εξής: ξεκινάμε από την 1η Δεκέμβρη με την ανάρτηση για το νούμερο 20, και κάθε μέρα ανεβάζουμε και ένα δίσκο για αν φτάσουμε στις 20 του μήνα στο νούμερο 1. Αν θες να μάθεις περισσότερα ή να δηλώσεις συμμετοχή, δεν έχεις παρά να περάσεις μια βόλτα από το blog του host του θεσμού gone4sure.

Πέρυσι ,στην πρώτη μου συμμετοχή, είχα αναφερθεί πόσο σημαντικός είναι ο θεσμός της blogovision σε μια εποχή που ο δίσκος περνάει κρίση. Όχι τόσο εμπορικά, αυτό έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια και είναι λογικό επακόλουθο πολλών παραγόντων της επικαιρότητας, αλλά κυρίως ως προς την κατανάλωση περιεχομένου. Η βάση δίνεται στο μέρος (στο single δηλαδή) παρά στο όλο. Φέτος υπάρχει άλλος ένας παράγοντας που καθιστά τη blogovision σημαντική. Τα blogs περνούν κρίση. Οι 140 χαρακτήρες του Twitter αποδεικνύονται πιο εύχρηστοι από ένα πιο μακροσκελές και αναλυτικό κείμενο. Δεν αδικώ αυτήν την προσέγγιση. Και εγώ άλλωστε την επιλέγω πολλές φορές μιας και εξοικονομείς χρόνο. Δε θα σταματήσω ποτέ όμως να προτιμώ τη δυνατότητα για εκτενέστερη και σαφέστερη άποψη που προσφέρει μια πλατφόρμα όπως ο blogger, σε αντίθεση με την επικράτηση της εικόνας και του σημείου.

Για να μην πολυλογώ όμως, το 2011 ήταν μια καλή μουσική χρονιά, με λίγους μεν δίσκους που θα μείνουν στην ιστορία, πολλούς όμως εξαιρετικούς που αξίζουν το χρόνο σου. Μέχρι την 1η Δεκέμβρη λοιπόν και την επίσημη έναρξη, πάμε να δούμε τις (λίγο ό,τι να 'ναι) επιλογές μου για τις θέσεις 50 έως 21.

50. R.E.M. - Collapse Into Now

Δεν ξέρω αν οι R.E.M. είχαν κατά νου κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων ότι το "Collapse Into Now" έμελλε να είναι ο τελευταίος δίσκος της καριέρας τους, αλλά θέλω να πιστεύω πως ναι. Η φρεσκάδα στις uptempo στιγμές του "Collapse Into Now" έχει τις βάσεις της στις καλές στιγμές της μπάντας θρύλου από την Athens της Georgia και κάπως έτσι κλείνει ένας ιστορικός κύκλος για ολόκληρο το μουσικό στερέωμα.

49. She & Him - A Very She & Him Christmas

Αν αγαπάς τα Χριστούγεννα όσο εγώ, αν αγαπάς τη Zooey όσο εγώ, τότε καταλαβαίνεις ότι από τη λίστα μου δε θα μπορούσε να λείπει αυτός ο δίσκος. Γιατί από εδώ και πέρα το δέντρο θα το στολίζουμε μόνο παρέα με τη Zooey.

48. Thundercat - The Golden Age of Apocalypse

Ο,τιδήποτε ξεκινά με sample το "hoooooooo" του Liono-O, έχει κερδίσει αυτομάτως την προσοχή μου. Πόσο μάλλον αν συμμετέχει και ο Flying Lotus. Το "Golden Age of Apocalypse" είναι απολαυστικά ρετρό και διαολεμένα αστικό. Από τη free jazz μέχρι τη funk και το dubstep, ο Thundercat δημιουργεί μουσική με μυαλό.

47. Anna Calvi - Anna Calvi

Το ντεμπούτο της Anna Calvi κυκλοφόρησε αρκετά νωρίς στη χρονιά και αυτό συνήθως αυτό αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα ώστε να αναρριχηθεί ένας δίσκος σε μια λίστα. Η Calvi έχει καλή φωνή, όχι όμως την καλύτερη στο χώρο της. Δεν τη λες άσχημη, υπάρχουν όμως σίγουρα πιο όμορφες. Γιατί ξεχωρίζει; Λόγω προσωπικότητας. Και κομμάτια όπως το 'Love Won't Be Leaving' δε γράφονται κάθε μέρα.

46. The Pains of Being Pure at Heart - Belong

Ο νέος δίσκος των Pains of Being Pure at Heart ήταν από τους πλέον αναμενόμενους στη λίστα μου για το 2011. Μόλις τον άκουσα κόλλησα μαζί του, στη συνέχεια ξεφούσκωσε και μετά από κάποιο διάστημα κόλλησα πάλι μαζί του, αν και όχι όσο θα περίμενα. Το αλά Smashing Pumpkins ομότιτλο κομμάτι είναι ίσως το καλύτερο που έχουν γράψει, αλλά ομολογώ ότι περίμενα κάτι που θα ήταν ένα κλικ παραπάνω.

45. Psychic Ills - Dazed Dream

Οι ράθυμες ψυχεδέλειες της Sacred Bones ενδείκνυνται για μεταμεσονύκτιες ακροάσεις, και από τη στιγμή που μέσα στο 2011 συνήθισα να πέφτω για ύπνο λίγο πριν ξημερώσει, βρήκαν αρκετές φορές το δρόμο προς το play. Μέθη και παραζάλη, εθιστικές όσο λίγες φορές.

44. Monovine - Cliche

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Αν λατρεύεις το grunge, αν ξυπνάς με το "Nevermind" και κοιμάσαι με το "Superfuzz Bigmuff", το΄τε θα λατρέψεις αυτόν το δίσκο, ανεξαρτήτως αν έχει κυκλοφορήσει από Έλληνες ή όχι. Grunge revival; Πες το κι έτσι.

43. Sic Alps - Napa Asylum

Μου αρέσει πολύ αυτή η σύγχρονη τάση του garage να εμπλέκεται με lo-fi φόρμες. Πρωτεργάτης είναι ο Ty Segall, αλλά το μπαρουτοκαπνισμένο "Napa Asylum των Sic Alps είναι από τους δίσκους με τους οποίους δεν ξεμπερδεύεις εύκολα. Νιώσε την αδρεναλίνη του 'Trip Train' και θα καταλάβεις αμέσως τι εννοώ.

42. Baby Guru - Baby Guru

Οι Αθηναίοι Baby Guru είναι έμπειροι μουσικοί, που ξεκινώντας από την ψυχεδέλεια μπορούν να οδηγηθούν σε αφρικάνικα κρουστά με χαρακτηριστική ευκολία χωρίς να χάνουν σε συνοχή. Κυκλοφόρησαν τον αγαπημένο μου ελληνικό δίσκο για το 2011, με το επιτυχημένο πείραμα του ' Secondary Angle and Shades of Infinity' να είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Παράκρουση.

41. PJ Harvey - Let England Shake

Οκ, ομολογώ ότι προτιμώ πολύ περισσότερο την PJ Harvey με μια κιθάρα αγκαλιά να "αγριεύει" παίζοντας το 'Meet Ze Monsta'. Γι' αυτόν το λόγο δυσκολεύτηκα λίγο να χωνέψω το "Let England Shake" και ας αναγνωρίζω την καλλιτεχνικη του αξία. Είναι σίγουρα ο καλύτερος δίσκος της Polly Jean μετά από αρκετά χρόνια, και περιέχει πραγματικά υπέροχες στιγμές, αλλά εγώ θα προτιμώ πάντα το κιθαριστικό παρελθόν της.

40. Dirty Beaches - Badlands

Δε βρέθηκα στη συναυλία του Alex Zhang Hungtai στο Bios, οπότε θα κρίνω το "Badlands' με καθαρά στουντιακά κριτήρια. Και ο ήχος του μ' αρέσει. Σαν οι Suicide να παίζουν με τον Elvis στα φωνητικά σε κάποιο σκοτεινό motel κάποιας ερημικής αμερικανικής λεωφόρου. Και αυτή είναι από μόνη της μια δελεαστική εικόνα.

39. Ty Segall - Goodbye Bread

Μετά την garage βόμβα που ακούει στο όνομα "Melted", ο Ty Segall δεν αναπαύτηκε ούτε λεπτό και έτσι δημιουργήθηκε το "Goodbye Bread". Η lo-fi κατεύθυνση που θέλει να ακολουθήσει είναι προφανής και με τραγούδια όπως το ομότιτλο δε μπορεί να του το αρνηθεί κανείς. Η πιο ώριμη και ολοκληρωμένη φάση της καριέρας του μουσικού από το San Francisco.

38. Wild Beasts - Smother

Οι Wild Beasts δεν είναι ακριβώς αυτό που αναζητώ στη μουσική, αλλά πάντα κατάφερναν να με κερδίζουν με τις ιδιαίτερα νωχελικές και ρομαντικές μελωδίες τους. Στο "Smother" μετατρέπουν σε μουσική όλα τα σωματικά συναισθήματα που συνοδεύουν τον έρωτα, και αυτό αφορά ουσιαστικά όλους. Το 'Plaything' στο repeat και η ερωτική επιθυμία στο κόκκινο.

37. Yuck - Yuck

Το δυσκολότερο κομμάτι με τους Yuck είναι να συνειδητοποιήσεις ότι είναι Άγγλοι. Και αυτό γιατί θυμίζουν όλα αυτά που λατρεύουμε στο αμερικάνικο indie rock και σε μπάντες όπως οι Dinosaur Jr. και Sonic Youth. Και ακόμη και αν θυμίζουν όλα αυτά σε βαθμό παρεξήγησης, έχουν τέτοιο πάθος και τέτοια φρεσκάδα που διαλύουν κάθε πιθανό ενδοιασμό. Ο shoegaze όλεθρος του 'Rubber' τα ισοπεδώνει όλα.

36. Wolves in the Throne Room - Celestial Lineage

Στον τέταρτο δίσκο τους οι Wolves in the Throne Room δείχνουν πιο εμπνευσμένοι από ποτέ και καταφέρνουν να κάνουν δεκάλεπτα κομμάτια να φαίνονται μικρά. Καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα όρια του black metal και ο τρόπος που σε καθηλώνουν είναι πραγματικά μοναδικός. Το 'Astral Blood' ξεπερνά τα όρια της μουσικής και μετουσιώνεται σε βίωμα. Δίσκος ορόσημο για το σύγχρονο αμερικανικό black metal.

35. Panda Bear - Tomboy

Ο Panda Bear είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς που κυκλοφορούν εκεί έξω και πρόκειται για κλασική περίπτωση love or hate. Αν αγαπάς τόσο τους Beach Boys όσο εγώ, τότε αυτόματα τίθεσαι στο "love". Το "Tomboy" αποδεικνύει ότι ουσιαστικά είναι ο ιθύνων νους των Animal Collective, και ότι με συνθέσεις όπως το 'Afterburner' δε φοβάται να εξελίσσεται. Άλλος ένας ισχυρός κρίκος στη χρυσοφόρα αλυσίδα των Animal Collective.

34. Still Corners - Creatures of an Hour

Το περιμέναμε το ντεμπούτο των Still Corners και δε μας απογοήτευσαν. Αιθέριες indie μελωδίες με εύθραυστα γυναικεία φωνητικά και με περίσσεια μετάγγιση ψυχής. Αυτός ο δίσκος δημιουργήθηκε για να σε στοιχειώνει για πάντα.

33. Snowman - Absence

Οι Αυστραλοί Snowman κυκλοφόρησαν φέτος το κύκνειο άσμα τους, και μπορώ να φανταστώ πολλούς που πιάστηκαν απροετοίματοι μπροστά στην αβανγκάρντ προσπάθεια τιθάσευσης του χάους που επιχειρούν. Δύσκολος δίσκος. Δύστροπος. Από τη στιγμή όμως που θα αφεθείς στις απόκοσμες μελωδίες του, το βέβαιο είναι ότι δεν υπάρχει γυρισμός.

32. Amen Dunes - Through Donkey Jaw

Ο Damon McMahon έχει μια περίεργη αίσθηση της μελωδίας και αυτό φαίνεται στο προσωπικό του project υπό το όνομα Amen Dunes. Η μουσική είναι σε πρώτο επίπεδο αρκετά ψυχρή και απόμακρη, ο πυρήνας της όμως σιγοβράζει. Ιδανικό soundtrack για τις κενές μικρές ώρες, που επιβεβαιώνει την εξαιρετική φόρμα στην οποία βρίσκεται η Sacred Bones.

31. Mastodon - The Hunter

Είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει σήμερα το metal και φροντίζουν να το δείχνουν σε κάθε περίπτωση. Το "The Hunter" είναι ο πιο άμεσος δίσκος τους, με κάθε κομμάτι να είναι πιο πιασάρικο από το προηγούμενο. Οι επιρροές τους από τους Queens of the Stone Age είναι πιο εμφανείς από ποτέ, αλλά σε κομμάτια όπως το 'Creature Lives' και 'The Sparrow' προσθέτουν και κάποιες ψυχεδέλειες αλά Pink Floyd που σε αφήνουν άφωνο. Δεν ξέρω αν είναι ο καλύτερος δίσκος τους, είναι όμως αυτός με τον οποίο κόλλησα περισσότερο.

30. Liturgy - Aesthetica

Οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του black metal δεν τους αποδέχονται κατηγορώντας τους ότι δεν είναι black metal. Εγώ οπαδός του black metal δεν είμαι, οπότε δε μπορώ να πάρω θέση. Το "Aesthetica" είναι ένας σύγχρονος black metal δίσκος με indie rock ψυχή, που με συνεπήρε από την πρώτη ακρόαση. Οι Liturgy αποδεικνύουν ότι το αμερικανικό black metal είναι από τα πιο ενδιαφέροντα μουσικά μονοπάτια εν έτει 2011.

29. Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

Η μελωδία στο μυαλό του Nicolas Jaar δε βρίσκεται στα όσα έχουμε συνηθίσει, αλλά εντοπίζεται σε ένα κολάζ μινιμαλιστικών, διαστημικών, υδάτινων ήχων, που αν ενωθούν δημιουργούν μια εικόνα του μέλλοντος της ηλεκτρονικής μουσικής. Το ομότιτλο αποδείχθηκε από τα κολλήματα της χρονιάς.

28. Los Campesinos! - Hello Sadness

Οι Ουαλοί Los Campesinos! φροντίζουν με κάθε δίσκο τους να κάνουν φανερό το αστείρευτο ταλέντο τους που δεν τους επιτρέπει να βαλτώσουν στο indie pop με το οποίο ασχολούνται. Το ' By Your Hand' συγκαταλέγεται στα χιτάκια της χρονιάς και νομίζω ότι πλέον μπορούμε να πούμε ότι έχουμε βρει τους νέους Belle and Sebastian.

27. Prurient - Bermuda Drain

Η αλήθεια είναι ότι δεν τα πάω πολύ καλά με τα power electronics. Ο φετινός δίσκος των Prurient όμως είναι από αυτούς που ξεπερνούν τα στενά όρια του ιδιώματος. Ο Ian Dominick Fernow στήνει ένα εφιαλτικό φουτουριστικό σκηνικό, με τις διακυμάνσεις και τις διαθέσεις της φωνής του να είναι ο πρωταγωνιστής. Αξίζει να το αντιμετωπίσεις ως έργο τέχνης.

26. Low - C'mon

Ο ένατος δίσκος των Low με άφησε μάλλον αδιάφορο όταν κυκλοφόρησε. Στη συνέχεια όμως άρχισα σιγά-σιγά να κολλάω με κάποιες μελωδίες, για να καταλήξω τελικά να λατρέψω το δίσκο στην ολότητά του. Το μεγαλύτερο grower της χρονιάς, που απλά περιμένει να σε πετύχει στην κατάλληλη κατάσταση. Και αυτό το 'Witches'. Αχ αυτό το 'Witches'...

25. Krallice - Diotima

Το μουσικό 2011 χαρακτηρίστικε από τη μόδα με το αμερικανικό black metal, που με τους δίσκους των Liturgy και Wolves in the Throne Room μπήκε για τα καλά στο προσκήνιο. Ο δίσκος των Krallice είναι όμως αυτός που εμ κέρδισε περισσότερο. Ευφυής και περιπετειώδης. Σε κάθε ακρόαση ανακαλύπτεις και κάτι καιούριο που δεν είχες προσέξει πριν. Σοκ και δέος στο ομότιτλο κομμάτι.

24. Washed Out - Within and Without

Το ντεμπούτο του Ernest Greene από την κραταιά Sub Pop αποτελεί ένα μεγάλο μέρος του καλοκαιριού του 2011. Ονειρικές chillwave μελωδίες με lo-fi προσέγγιση, ό,τι πρέπει για να αποτελέσουν τη μουσική υπόκρουση ενός υπέροχου ηλιοβασιλέματος. Σε έναν κόσμο που υπάρχει αιώνιο καλοκαίρι, το 'Eyes Be Closed' παίζει αέναα στο repeat.

23. Shabazz Palaces - Black Up

Το πειραματικό hip-hop των Shabazz Palaces είναι δίχως αμφιβολία από τα πιο ενδιαφέροντα και πειραματικά πράγματα που ακούσαμε μέσα στο 2011. Διαθέτει το attitude του hip-hop και την παράνοια σύγχρονων κινημάτων της ηλεκτρονικής μουσικής. Αστικός ήχος. Ακούγεται δυνατά στην καρδιά της πόλης.

22. Jay-Z/Kanye West - Watch the Throne

Οι δύο μεγάλοι του σύγχρονου hip-hop ενώνουν τις δυνάμεις τους, σε μια από τις κορυφαίες συνεργασίες των τελευταίων ετών. Η μουσική, τα σαμπλαρίσματα, το ραπάρισμα, η παραγωγή, τα πάντα εδώ είναι άψογα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, για το κλείσιμο σαμπλάρουν το 'I Love You So' του Cassius σε μια κολασμένα χορευτική στιγμή φτιαγμένη για να παίζεται δυνατά στα clubs.

21. Black Lips - Arabia Mountain

Λοιπόν, απλά λατρεύω τους Black Lips. Το αυθεντικό garage feeling που βγάζουν, το πόσο στα σοβαρά δεν παίρνουν τον εαυτό τους, τις απίστευτες εμφανίσεις τους επί σκηνής, εν ολίγοις τα πάντα. Λάτρεψα την αίσθηση ελευθερίας που αποπνέει το "Arabia Mountain", τόσο που με έκανε να ακούω μόνο αυτό για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Γιατί δε μπήκε 20άδα; Γιατί όταν ρίχνουν την ένταση, δημιουργούνται κάποια fillers που θα μπορούσαν να λείπουν. Αυτό που ξέρω πάντως είναι ότι πρέπει να έρθουν επειγόντως για live.

Όταν η Shelly έφυγε από την Αθήνα

2011-10-23T05:10:00.003+03:00

Είναι γνωστό για όσους ασχολούνται με τη μουσική ότι πλέον υπάρχουν πολλά ελληνικά συγκροτήματα εκεί έξω που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από μπάντες του εξωτερικού. Ίσως να σχετίζεται με την κρίση που διάγει η χώρα, καθώς η μουσική είναι ιδανικό μέσο διαφυγής, αλλά αυτή η μουσική έκρηξη δεν έχει προηγούμενο. Το μόνο ελάττωμα που μπορεί κάποιος να καταλογίσει στην εγχώρια μουσικής σκηνή που πάντα την εμπόδιζε από το να διεισδύσει στο εξωτερικό, είναι ο ετεροχρονισμός στις μόδες. Συνήθως τα ρεύματα που επικρατούν στις προηγμένες μουσικά χώρες έρχονται καθυστερημένα, με συνέπεια την περιορισμένη προώθηση εντός των τειχών. Εξαίρεση σε αυτήν την αλυσίδα αποτελούν οι Keep Shelly in Athens.

Όταν η Sarah P και ο RΠЯ ξεκινούσαν να ηχογραφούν έχοντας ως έμπνευση το αστικό τοπίο με τις αναμνήσεις και τους συνειρμούς που αυτό δημιουργεί, πολύ δύσκολα θα φαντάζονταν τι πρόκειται να ακολουθήσει. Σήμερα, οι Keep Shelly in Athens έχουν αποκτήσει μοναδικό hype στην ελληνική indie κοινότητα, το Gorilla Vs. Bear τους έχει λατρέψει και η χάρη τους έφτασε μέχρι το Pitchfork. Και όλα αυτά χωρίς να έχουν κυκλοφορήσει καν full length δίσκο. Δε θέλει και πολύ για να ξεφουσκώσει όλος αυτός ο ενθουσιασμός. Μια λάθος κίνηση και επιστρέφεις εκεί που ήσουν πριν. Ως εκ τούτου, το πρώτο τους live στο Bios ήταν καθοριστικό.

Η αναμονή για την πρώτη τους εμφάνιση ήταν τεράστια, κάτι που αποδεικνύει το sold out που ακολούθησε. Και οι Keep Shelly in Athens δικαιολόγησαν και με το παραπάνω το hype τους. Έπαιξαν τραγούδια από το πρώτο τους EP, διάφορα remixes και αρκετά νέα τραγούδια. Ως τετράδα επί σκηνής στέκονται πολύ καλά, με στιβαρή παρουσία, δίνοντας μια διαφορετική πνοή στη μουσική τους. Κορυφαία στιγμή το 'Our Own Dream' που αποτελεί και την καλύτερη έως τώρα στιγμή τους. Σίγουρα η Sarah P έχει πολύ σημαντικό ρόλο στο feeling που μεταδίδουν, και ήταν εξαιρετική, αποδεικνύοντας ότι οι φωνητικές της δυνατότητες ξεπερνούν τα όρια των chillwave φωνητικών και ότι μπορεί να σε καθηλώσει με χαρακτηριστική ευκολία. Το όποιο δικαιολογημένο άγχος υπήρχε σε σημεία το κάλυψε χαριτωμένα, και έχει όλα τα φόντα να καταστεί μια χαρισματική frontwoman για αυτό που εκπροσωπεί. Η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς ήταν η νέα στροφή που φαίνεται να παίρνει το σχήμα στα νέα τραγούδια του. Αρκετά πιο σκοτεινά, με την ανεμελιά του 'In Love with Dusk' να έχει χαθεί. Σύγχρονη, προοδευτική ηλεκτρονική μουσική, ιδανικό soundtrack για βόλτες στη νυχτερινή χειμωνιάτικη κατακερματισμένη Αθήνα. Αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον η νεά δουλειά τους.

Μετά και το live στο Bios, η συνέχεια για τους Keep Shelly in Athens επιφυλάσσει περιοδεία στις ΗΠΑ, που θα Καταλήξει πανηγυρικά στο Bowery Ballroom της Νέας Υόρκης. Από τη στιγμή που κατάφεραν να σε κάνουν να ξεχάσεις για λίγο τις ανυπόφορες συνθήκες που επικρατούν στο Bios με την απουσία εξαερισμού, δε βλέπω τι μπορεί να σταθεί στο δρόμο τους για την επιτυχία. Το μόνο που χρειάζονται είναι ένα best new music από το Pitchfork που θα τους ανοίξει την πόρτα μαζικών indie ακροατηρίων, αλλά μπορούν και χωρίς αυτό. Συνοψίζοντας, έχουμε την πρώτη φορά που συναυλία νέου ελληνικού σχήματος απορρέει διεθνή αύρα, τη μουσική εξέλιξη που αποδεικνύει πόσο στενά συνδεδεμένοι είναι οι κεραίες του με το τι συμβαίνει με τις σύγχρονες τάσεις στο εξωτερικό, και εν τέλει δεν υπάρχει κανένας λόγος που να μπορεί να κρατήσει τη Shelly στην Αθήνα. Το όνειρο των Keep Shelly in Athens συμβαίνει τώρα.

Keep Shelly in Athens - Hauntin Me (Live in Athens)

Sacred Bones medley Vol. 2

2011-10-19T22:00:00.002+03:00

Ενώ φτάνουμε προς το τέλος του 2011, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η δισκογραφική εταιρεία που ξεχώρισε φέτος είναι η Sacred Bones. Κάποιοι από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς οφείλονται στην εταιρεία από τη Νέα Υόρκη, όπως για παράδειγμα το "Leave Home" των Men, αλλά είναι κυρίως η γενικότερη αισθητική της που την κάνει να διαφέρει. Τα χαρακτηριστικά εξώφυλλα είναι πλέον σήμα κατατεθέν της Sacred Bones, και συνιστούν δείγμα καλού γούστου αλλά και ανεξαρτησίας από τα εξώφυλλα των πολυεθνικών δισκογραφικών. Ο τρίτος χρόνος της Sacred Bones είναι λοιπόν και ο πλέον επιτυχημένος της, και μετά το πρώτο medley, επιβάλλεται και ένα δεύτερο.

Amen Dunes - Through Donkey Jaw

8,5/10

Οι Amen Dunes είναι ένα project του Damon McMahon, ο οποίος έχει κυκλοφορήσει δίσκους με διάφορα ονόματα και μπάντες και όπου τα τελευταία χρόνια τα είχε περάσει στο Πεκίνο. Το "Through Donkey Jaw" είναι ο δεύτερο δίσκος του υπό τη σκέπη των Amen Dunes, και μάλλον πρόκειται για ό,τι πιο ολοκληρωμένο έχει κυκλοορήσει, αν αναλογιστείς ότι αυτήν τη φορά όλα τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν την ίδια περίοδο. Η μουσική του "Through Donkey Jaw" δύσκολα περιγράφεται, αλλά πολύ πιο εύκολα βιώνεται. Ο ίδιος ο McMahon περιέγραψε το συναίσθημα που δημιουργεί ο δίσκος ως ένα χιονισμένο τοπίο στις 6 το πρωί, και νομίζω ότι δε θα μπορούσε να το θέσει πιο εύστοχα. Το εναρκτήριο 'Baba Yaga' είναι από τα καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ και χαρακτηριστικό για το τι θα ακολουθήσει, με το 'Lower Mind' να συνεχίζει το ίδιο δυνατά, καταρρίπτοντας οποιαδήποτε χρονική διάκριση της μουσικής. Ψυχρή ατμόσφαιρα με μια ισχυρή αίσθηση μοναξιάς, με τη φωνή του McMahon όμως να σιγοκαίει και να σε κερδίζει από το πρώτο δευτερόλεπτο. Αυτή η αντίθεση είναι ο άξονας του δίσκου. Η μουσική είναι κατά βάση ποπ δωματίου, με τη lo-fi προσέγγιση και τα reverbs όμως να δημιουργούν κάτι αρκετά πιο πειραματικό και εγκεφαλικό, που διαθέτει την απαραίτητη post punk ψυχή για να πετύχει. Η υποβρύχια ψυχεδέλεια του '1985' είναι από τις στιγμές που δικαιολογούν συσχετισμούς με τη σχολή του Syd Barret, αλλά οι επιρροές των Amen Dunes είναι αρκετά καλά καλυμμένες και ο McMahon είναι τόσο αυθεντικός συνθέτης, που δεν έχει μεγάλη σημασία να σταθεί κάποιος εδώ. Από τη ράθυμη μελωδικότητα του 'Not a Slave' στο δυστοπικό περιβάλλον του 'Jill' και από τη στοιχειωμένη folk του 'For All' μέχρι το ονειρικά παραισθησιογόνο 'Bedroom Drum', το "Through Donkey Jaw" διακατέχεται από μια ιδιαίτερη αίσθηση διαχρονικότητας και δεν κουράζει σε κανένα σημείο. Το 'Tomorrow Never Knows' είναι ένα εφιαλτικό κολλάζ ήχων που φανερώνει τις ιδέες αυτού του περίεργου τύπου που ακούει στο όνομα Damon McMahon, ο οποίος ακριβώς επειδή δεν έθεσε κανένα φράγμα σε αυτές, κυκλοφόρησε έναν από τους κορυφαίους δίσκους της Sacred Bones για το 2011.

Amen Dunes - Christopher by sacredbones

Psychic Ills - Hazed Dream

8/10

Ένα από τα θετικά που πιστώνονται στη Sacred Bones είναι ότι έχει βοηθήσει να βγουν στην επιφάνεια πολλές αξιόλογες μπάντες από τη σκηνή της Νέας Υόρκης. Μια από αυτές είναι οι Psychic Ills, που μετά από κάποια χρόνια περιπλάνησης σε διάφορες εταιρείες κατέληξαν στη Sacred Bones και το "Hazed Dream" είναι ο πρώτος δίσκος αυτής της συνεργασίας. Το ομιχλώδες όνειρο των Psychic Ills θα ικανοποιήσει στο έπακρο όσους γοητευτούν από το όνομα της μπάντας και του δίσκου περιμένοντας στο περίπου τι θα ακούσουν. Ψυχεδέλειες που σε τοποθετούν στη χρονομηχανή και σε ταξιδεύουν σε μέρη γνωστά και οικεία, που με την πάροδο του χρόνου όμως είχες ξεχάσει πόσο θετική επίδραση σου προκαλούν. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του 'Midnight Moon' τίθεσαι σε κατάσταση νιρβάνας, με τα διακριτικά πλήκτρα στο background να σε ναρκώνουν και τους ψίθυρους του Tres Warren να σε ξεναγούν στα όνειρα του νεοϋρκέζικου τρίο. Σε κομμάτια όπως το 'Mind Daze' παίζουν με το μυαλό σου, αλλά αυτό το παιχνίδι είναι τόσο διεγερτικό που δε θες με τίποτα να σταματήσει. Η ράθυμη μελωδία του 'Mexan Wedding' διακόπτεται από ένα σόλο φυσαρμόνικας, σε μια από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου. Στο instrumental 'Travelin Man' ακούγονται περιπετειώδεις όσο λίγοι σύγχρονοι θιασώτες της ψυχεδέλειας, και η παραίσθηση του 'Sungaze' ισούται με μια όαση στη μέση μιας άνυδρης καυτής ερήμου. Κλείσιμο με το 'Same Old Song', και τελικά η όαση ήταν αληθινή η οφθαλμαπάτη; Σίγουρα πάντως έμοιαζε τόσο αληθινή. Ξανά από την αρχή για να το διαπιστώσουμε...

Psychic Ills - Mind Daze by sacredbones

Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

7,5/10

Η υπερπαραγωγή και υπεροπροβολή του folk τα τελευταία χρόνια έχει λίγο κουράσει, αλλά σίγουρα ένας folk δίσκος από τη Sacred Bones δε γίνεται παρά να αναμένεται με ενδιαφέρον. Ο Jesse Lortz μετά τη διάλυση των The Dutchess and the Duke αποφάσισε να ηχογραφήσει μόνος του υπό το όνομα Case Studies, και κυκλοφορεί το ντεμπούτο του στη Sacred Bones με τίτλο "The World Is Just a Shape to Fill the Night". Μην παέι το μυαλό σας σε σύγχρονες indie folk προσμίξεις. Ο Lortz ενδιαφέρεται για την ουσία του αμερικανικού folk και αναζητά τις ρίζες του στην παράδοση της country τραγουδοποιίας. Η καταγωγή του Lortz από το Seattle διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα, μιας και το κρύο και απόμονωμένο περιβάλλον συνδράμει στη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για ένα τέτοιο επιχείρημα. Το εξώφυλλο είναι χαρακτηριστικό του περιεχομένου. Το βασικό θέμα είναι η ερωτική απογοήτευση, οι εμμονές που δημιουργεί, οι αυτοκτονικές τάσεις και η υπερηφάνια που επικρατεί στο τέλος, και όλα αυτά ιδωμένα από μια εντελώς γκροτέσκα οπτική γωνία. Δεν πρόκειται για έναν εύπεπτο δίσκο . Είναι αρκετά σκοτεινός και δημουργεί συναισθήματα καταχνιάς. Το μαύρο χιούμορ του 'Lies' ή η ωμή απόγνωση του 'Secrets' δεν ενδείκνυνται για όλες τις ώρες. Και το 'The Day We Met' που κλείνει το δίσκο είναι τόσο απλοϊκό που θα μπορούσε να προέρχεται από τις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά δε σου αφήνει ίχνος ελπίδας. Θα εκτιμηθούν περισσότερο μια κρύα νύχτα με αλκοόλ μετά από μια ερωτική απογοήτευση. Παρόλα αυτά, αν και υστερεί σε θέμα ταυτότητας και ενιότε μοιάζει ως φόρος τιμής στη μουσική παράδοση της Αμερικής, το "The World Is Just a Shape to Fill the Night" είναι ένας ιδανικός δίσκος για να γεμίσει τις πιο σκοτεινές και θολωμένες νύχτες σου, και εν τέλει ένα ακόμη σημαντικό λιθαράκι στο οικοδόμημα της Sacred Bones για το 2011.

Case Studies - The Eagle, or the Serpent by sacredbones